Dag 65, maandag 4 november 2013

Sagres

Het is vandaag wat meer bewolkt dan gisteren. Af en toe komt er een flauw zonnetje door die wolken heen. Een paar zwerfhonden lieten zich vannacht regelmatig horen.>

We lopen naar de potterie. Thuis hebben we aan het tuinhuisje 2 Portugese lamphouders hangen. In 1 lamphouder zit een scheurtje, veroorzaakt door de vorst. Nu kopen we een reserve lamphouder voor het tuinhuisje en een tegeltje voor de collectie in het toilet

Na de lunch gaan we voor Antoinette opzoek naar een kapper. We lopen heel Sagres door en vinden er 3. 2 zijn gesloten (zal door de maandag komen) en 1 werkt alleen op afspraak. Antoinette loopt teleurgesteld met het haar op de knieën weer naar de camper.

De rest van de dag doen we niet veel bijzonders. Er is wat meer wind gekomen en het flauwe zonnetje is er ook nog steeds.>

De camperplek loopt weer vol. Het staat nu allemaal beter dan vrijdag toen wij hier aankwamen.

Dag 66, dinsdag 5 november 2013

Sagres

Net als gisteren, bewolking en zon.

We rijden naar Cabo de São Vincente. Dit schijnt het meest westelijke punt te zijn van het vaste land van Europa.

Vlak voor ons stopt net een touringcar. Zo’n 50 touristen lopen meteen naar de vuurtoren. Het is er daardoor druk. Als wij de camper hebben geparkeerd lopen we ook naar de vuurtoren. Je mag er niet te dicht bij want een deel is afgezet.

We maken wat foto’s en gaan buiten de poort naar de stalletjes waar kleding en souvenirs worden verkocht. De kleding bestaat hoofdzakelijk uit gebreide truien.

Hierna rijden we richting Salema en nemen de weg naar Praia da Boca do Rio.

Dit is een camperplek zonder voorzieningen. Een kleine inham tussen 2 rotsen met een zandstrand. Een heerlijke plek.

Natuurlijk willen we op de eerste rij staan maar die is helemaal bezet. Naast een Engelse camper staat een personenauto. De Engelsman is zo vriendelijk deze te verzetten en zo staan we toch nog 1e rang.

Voor ons een rij keien van een meter breed, dan het strand en dan de zee. Heerlijk!

We zetten meteen de stoelen voor de camper, uit de wind, en genieten volop van de zon.

In de middag wordt Piet door een wesp in zijn teen gestoken: auw! Dat is nog behoorlijk pijnlijk. Verder niets te zien dan alleen een rode teen.

De Engelsman vertelt zijn ervaring over hun reis naar Marokko. Ook zij hadden een buddy om de oversteek te maken. Zijn vrouw kon niet tegen de armoede in Marokko. Hij vindt het een geweldig land.

De zon gaat weg en wij gaan naar binnen. We zitten hier echt 1e rang om naar het schouwspel van de branding te kijken. Één camperaar gooit een hengel uit en vangt later een flinke platvis. Een man in wetsuit is bezig om met een camera binnen een golf te filmen. Zo is hier op dit kleine strandje nog heel veel te zien.

Van de camperaars op deze camperplek bestaat 95% uit Engelsen, 2% uit Fransen en 2% Nederlanders. 1% is onbekend.

Tijdens het eten zie je het buiten steeds donkerder worden. Thuis let je daar niet zo op maar hier zijn we er van onder de indruk, zo mooi als dat is.

Dag 67, woensdag 6 november 2013

Salema, Praia da Boca do Rio

Het weer is als voorgaande dagen. Het was een rustige pikdonkere nacht. We hoorden alleen de branding.

Na het ontbijt maken we een korte rit naar Lagos. De camperplek is snel gevonden en het ziet er allemaal netjes uit. We heben hier ook gratis Wifi.

We lopen naar het centrum, wat hier vandaan makkelijk te doen is en zijn daar nog op tijd om de markthal te bezoeken. Zoals in de meeste markthallen verkopen ze ook hier vis, groente en fruit. De visafdeling is op de begane grond en voor de groente en het fruit moet je naar boven.

Na de markthal lopen we door naar het fort. We gaan niet naar binnen ondanks dat het voor 65 plussers gratis is. Op een bepaald punt hier heb je een mooi uitzicht op de zee, de rivier en het fort. Beneden zie je dan het strand met de rotsen.

Als we de boulevard terug lopen zien we het standbeeld van Hendrik de zeevaarder. We herkende dit gedeelte niet maar een aantal jaren geleden is de boulevard hier helemaal vernieuwd. (We waren hier 22 jaar geleden tijdens een vliegvakantie. Vlak daarvoor was de vliegramp in Faro. De brokstukken hebben we toen nog langs de startbaan zien liggen).

Na Hendrik de zeevaarder lopen we meteen het centrum in. Het is er ontzettend druk. Er zijn heel veel restaurants. Bijna deur aan deur. Er tussenin dan een klein souvenirswinkeltje.

Veel Engelse touristen doen de Algarve aan. Ook in Lagos lopen honderden Engelsen door het gezellige centrum. Veel restaurants bieden hun menukaart aan geheel in het Engels.

Wij zoeken ook een restaurant uit en zitten buiten, tussen de Engelsen, op het terras. We eten gegrilde sardientjes met gekookte aardappel en sla. De smaak van het eten is perfect zo ook de bediening. En geweldig dat veel bedienend personeel en winkelpersoneel hier, hoe kan het ook anders, Engels spreekt.

Er zijn helaas wel een aantal bedelaars. Tijdens de maaltijd komen ze je zelfs lastig vallen. Niet opdringerig, dat niet. Maar het is niet prettig als je heerlijk zit te eten en je krijgt onverwachts een plastic koffiebekertje met 2 muntjes er in onder je neus gerammeld.

Na de lunch bezoeken we nog wat winkels en laat Antoinette haar haar knippen. Lopen terug naar de camper in het laatste zonnetje. Al met al was het een hele tippel vandaag. We hebben veel gezien.>

De camperplek staat tegen het stadion aan. De weg die door de camperplek heen loopt wordt aan het begin van de avond bereden door voetballers die in het stadion gaan trainen. Na afloop van de training rijden ze buiten het camperterrein weer terug naar de reguliere weg.

Na de training is het rustig op het terrein. Ook van de N125 hoor je geen lawaai.

We kunnen dus heerlijk gaan slapen.

Dag 68, donderdag 7 november 2013

Lagos>

Om kwart voor negen wordt er op de deur getikt. Een dame, keurig Engels sprekend, komt met een bonnetje met daarom de naam en het kenteken plus een bedrag van € 3,00 Dit staat op de borden voor aan het terrein aangegeven.

Het was dus geen verrassing voor ons.

Vandaag gaan we 10 km. verder. We rijden via de N125 naar Alvor. Bij een BP station tanken we lpg en diesel zodat we voorlopig wel weer vooruit kunnen.

In Alvor rijden we direct naar de praia. Op het terrein met de palmbomen mag je niet meer staan. Twee jaar geleden zijn we, met nog een grote groep, daar weggestuurd. Het grote terrein vinden we niets. Niet omdat je hier € 4,00 moet betalen maar omdat het er nog niet vlak is. En het is er saai.

We zetten de camper op een smalle strook tegen de duinen. Er staan al een stuk of zeven campers. We zijn dus niet de enige.

In het begin van de middag gaan we het stadje in. Ook hier heb je leuke restaurantjes. De smale straatjes doen echt zuid Europees aan. We genieten nu we hier weer rond lopen.

Als we in het straatje komen waar we vorig jaar bij de kapper ons haar hebben laten knippen, lopen we bij die kapper weer naar binnen. Piet laat nu zijn haar knippen.

Als we weer bij de gedoogplaats van de campers komen spreken we een Nederlander die hier al 19 jaar komt. Hij is hier nog nooit weggestuurd. Politie komt wel af en toe kijken maar stuurt niemand weg.

Langzaam zien we de zon achter de wolken zakken. Het is geen spectaculaire zonsondergang. Als het echt donker is sluiten we de rolgordijnen en besluiten om hier nog 1 of 2 dagen te blijven en op buurman Peter nemen we een slok.>

Dag 69, vrijdag 8 november 2013

Alvor

We wandelen naar de markthal: verse vis, fruit, brood en vlees, alles ziet er prachtig uit, maar we hebben nog voldoende in “huis”.

Pakken nog een boulevardje en zien mannen bij laag water schelpdieren zoeken. Halen bij café naRia onze mail op en wandelen terug naar de camper. Tijdens en na de lunch heeft het weer een dipje, daarna is het weer heerlijk.

Antoinette gaat op het strand zitten lezen en Piet stort zich op de TV instellingen.

Later voegt Piet zich bij Antoinette en als het zo rond half vijf kouder wordt gaan we naar de camper. De avond is rustig en fris.

Dag 70, zaterdag 9 november 2013

Alvor

De dag begint zonnig. We halen een brood bij de bakker en bekijken wat winkels en straten. Er staat een koude wind.

Als we weer naar de camper lopen zien we op de officiële camperplek een enorme camper staan. Het is de “Clou” van Niesmann+Bischoff. Als we er langs lopen zien we in de garage een heuse wasmachine staan draaien. Achter de camper heeft deze fransman ook nog een aanhanger met daarop een Twingo. Over het algemeen zijn dit camperaars die geen huis meer hebben en het hele jaar in de camper doorbrengen. De ruimte is daar groot genoeg voor.

Onze camper is wat kleiner en we hebben geen wasmachine of aanhanger met auto(otje) maar we vermaken ons er prima in en genieten, net als zij, er elke dag van.

Antoinette gaat voor de lunch nog even naar het strand. Ze spreekt daar met de Nederlandse buurman die voor ons staat. Hij vertelt haar hoe hij zijn toilettank altijd leegt in de put waar wij vlakbij staan. Hij heeft nu een zwarte jerrycan gekocht met grote opening waar hij dan eerst zijn toilettank in leeggooit. Als hij dan bij een sanizuil of put is gooit hij zijn jerrycan leeg. En niemand ziet dat het zijn toilettank is.

De man vertelde ook dat hij zijn vrouw hier in Alvor 21 jaar geleden heeft leren kennen. En tijdens een groepsreis in Schotland zijn ze in Gretna Green “getrouwd”. Alvor is nu hun lievelingsplek en ze zullen hier nog zeker wel 14 dagen blijven staan! De goede man is ................ 79 jaar. Is het niet enig!

Na de lunch krijgt Piet de tv aan de praat en zitten we daarna nog een paar uur uit de wind tegen een hout gebouwtje op het strand.

Zo rond half vijf komt er weer meer wind en gaan we naar de camper. En ja, nu na 10 weken de tv weer aan kan gaan we deze avond maar tv kijken. Het nieuws en nog twee programma’s en we hebben het alweer gezien. Misschien volgende week weer of af en toe het nieuws.

Dag 71, zondag 10 november 2013

Alvor

We verlaten Alvor maar willen niet te ver rijden. We houden hier de kustlijn aan.

In Parchal halen we even boodschappen, dat kan hier ook op zondag, en even verder is een autowasserette waar we de camper kunnen wassen. Is na 10 weken ook wel nodig.

Met een nieuw uitziende camper rijden we Ferragudo binnen. Ferragudo ligt aan de andere kant van de rivier tegen over Portimão. Op een oneffen terrein mag je vrij staan. Het is moeilijk te zien of je harde ondergrond of rul zand onder je wielen hebt. De rechter kant van de camper staat wel goed maar de linker kant komt in het rulle zand terecht. En bij ieder klein beetje gas dat Piet geeft om eruit te komen, komen we steeds dieper in het zand te zitten. De spatlap hangt al kromgebogen op het zand. Met een klein plankje, waar is ons opvouwbaar schepje ook al weer opgeborgen, halen we het zand rondom het voorwiel weg en leggen er de twee plastic gripmatten neer. Een Engelsman die ons ziet ploeteren biedt ons zijn opvouwbare schep aan. Maar gelukkig, het is niet meer nodig. Door de plastic gripmatten kunnen we de camper weer op harde ondergrond krijgen.  We rijden nog een stuk achteruit en zetten de camper op een fantastische plek op harde ondergrond.

Een fantastische plek: voor ons de riviermonding en de zee, links Ferragudo met trapsgewijs omhoog gebouwde witte huizen en rechts Portimão met haven maar vooral met flats. Alweer een wereld plek.

In het begin van de middag gaan we Ferragudo verkennen. Beneden is het stadje met zijn restaurantjes gezellig. Hoe hoger je komt hoe rustiger het wordt. Van boven af heb je natuurlijk wel weer een prachtig uizicht over de rivier en een deel van Portimão. We zien ook dat er boven een wasserette is waar we morgen dan wat wasgoed kunnen brengen.

We lopen weer naar beneden. Dat kan langzaam via een straat die schuin naar beneden loopt maar je kunt ook via de trappen tussen de huizen door  en dat gaat toch sneller. Ja, naar beneden maar niet naar boven.

We wandelen nog even langs de vissershaven en gaan daarna weer naar de camper om nog een uurtje in de zon te zitten. Heerlijk! En wat een mooi uitzicht.

‘s Avonds is Ferragudo mooi verlicht. In de camper puzzelt en leest Antoinette en Piet houdt zich bezig om de lezers van deze site weer wat voer te geven.