Dag 63, maandag 13 februari

Plaats Onbekend

Als we wakker worden is het fris in de camper. De temperatuurmeter staat op 82 º Celsius. We doen de kachel even aan.

Het weer is onbewolkt en zonnig. Na het ontbijt maken we de camper rijklaar en zorgen dat alle tanken weer geleegd en gevuld zijn. We doen dit uit voorzorg indien mogelijk bij elk vertrek. Als je dan op de volgende plek komt  hoef je je geen zorgen te maken. Een dag of vijf kun je dan voort.

Na alle huishoudelijke werkzaamheden gaan we naar de kantine (?) en versturen daar week 9 van het verslag. Dit verloopt allemaal vlot. Als we een verjaardagskaart aan zwager Bert willen sturen gaat de verbinding vrij langzaam en hebben we problemen met het ingeven van de verjaardagsdatum. Bert zal de kaart nu een week te vroeg ontvangen.

In de camper bergen we de laptop op en rijden naar de uitgang. Antoinette bedient de slagboom en Piet zet de camper voor de receptie. We betalen voor die drie nachten dus € 31,50 en rijden daarna richting Alcantarilha om voor het eerst in Portugal boodschappen te doen bij Aldi. Daarna rijden we naar Pêra waar we bij het begin van het dorpje een foto maken bij het plaatsnaambord. Het dakje (ˆ) boven de e van Pêra wordt netjes met een wit papieren zakdoekje afgeplakt zodat er op de foto echt Pera staat.

Hierna rijden we naar Albufeira. Albufeira kennen we niet meer terug. Het is enorm toeristisch geworden. De kleine vissersbootjes die na de vangst het strand op werden getrokken, blijven nu in het water in hun eigen haventje dat iets verder ligt dan het centrum. Het strand is nu leeg en heeft geen sfeer meer. Het hoogteverschil tussen de rotstop van het dorp en het strand is opgelost door 2 roltrappen. De jachthaven, die buiten Albufeira ligt, is omringd door fel gekleurde appartementen. De tijd dat wij hier waren was alles nog lekker knus en nostalgisch. Nu mis je dat en is het duidelijk op winst gericht. En dat kan heel Portugal natuurlijk goed gebruiken.

Op het grote plein in het centrum lunchen we bij Buddy’s restaurant. Dit restaurant heette vroeger “Broodje van Kootje” en je kon er toen alles wat de Nederlandse snackbar te bieden had, ook hier krijgen. Van patat tot kroketten en frikadellen. Broodje bal enz. Ook nu is dit nog te bestellen. Je moet alleen een goed gevulde portemonnee  meenemen.

We zitten tegenover restaurant Fernando waar we 21 jaar geleden de lekkerste Cataplana hebben gegeten. Nu eten we bij Buddy’s bacalhau en spareribs.

Na de heerlijke lunch en onze teleurstelling betreffende Albufeira (Dit is onze teleurstelling. Elk ander mens  kan deze verandering toejuichen en er 100% blij mee zijn.) lopen we terug naar de camper die we ergens aan de rand van Albufeira hebben geparkeerd. Na een lange wandeling met een behoorlijke klim vinden we hem op een kleine parkeerplaats.

We rijden naar Faro. Een heel groot parkeerterrein waar ook een vijftigtal campers mogen staan. Als we aankomen staan er 2 groepjes campers. 1 groepje met 4 campers en 1 groepje met 2 campers. Nou ja, 2 campers! 1 camper is een bus. Deze bus is omgebouwd tot camper. De eigenaar, tevens ombouwer, woont in Berkhout zo’n 30 km. van onze woonplaats. We hadden al heel wat op internet gelezen over deze bus. Het is dus leuk om hem nu in het echt te zien. De andere camper, die samen reist met de bus, heeft zijn camper over de middenstoep gereden. Volgens de parkeerwachters is dit beter dan over dwars neer zetten. De camper neemt zo minder parkeerplaatsen in beslag. Het voordeel is dat de camper makkelijk horizontaal gezet kan worden. Als om half zeven het parkeerterrein behoorlijk leeg is, zetten wij de camper ook over de middenstoep. We staan mooi. Hebben uitzicht op zee en op de spoorrails.

De avond verloopt rustig, meer dan een beetje tv kijken doen we niet. Van het trein- en vliegverkeer hebben wij geen last. Na 23:00 uur rijden er geen treinen meer en  zien we ze ook niet meer vliegen. Met dat gegeven kunnen we heerlijk gaan slapen.

Dag 64, dinsdag 14 februari

Plaats Onbekend

Het is onbewolkt en zonnig. De eerste trein ging vanmorgen om half acht voorbij en om 10 voor acht vloog het eerste vliegtuig over. Dat valt reuze mee!

Na het  ontbijt wandelen we naar de haven. Alle kleine vissersbootjes die vroeger kris kras door elkaar aan een anker of aan touwen lagen, liggen nu netjes afgemeerd aan een steiger. Bijna alle palmbomen die rond de haven stonden zijn tot ± 30 cm. boven de grond afgezaagd. De conditie van de bomen moet erg slecht geweest zijn want dit doet men niet zomaar. We volgen de haven en komen bij een kleine spoorwegovergang die naar een kleine parkeerplaats en de zee leidt. We wachten hier totdat er een trein voorbij komt, om een foto te maken. We lopen daarna naar het station dat niet veel bijzonderheden heeft. Via smalle straatjes lopen we weer naar het centrum. We zien een verkeersbord dat richting aangeeft naar de Mercado Municipal. We volgen de borden en komen bij een groot overdekt centrum waar de markt de boventoon voert. Eenmaal binnen maakt Piet een foto van een visverkoper. Direct staat er een vriendelijke bewaker naast hem die vraagt om binnen geen foto’s meer te maken. Piet bergt zijn fototoestel direct op. Antoinette niet.

We lopen de markt rond, zien de mooiste vissen, groot en klein en blijven bij een stal staan waar een verkoper iets laat zien dat er voor ons vreemd uitziet. Het is ribbelig, heeft ± 8 kleine klauwtjes en ziet er naar onze mening niet smakelijk uit. De man verteld deze beestjes vastzitten aan de hoge rotsen van Sagres. Daar worden ze vanaf gepeld. We zijn pas in Sagres geweest, ook bij die rotsen, maar hebben er niets van gezien. We komen achter de naam van deze beestjes: eendenmosselen!  In het Portugees Perceves .   Nooit eerder gezien.

Na bezoek aan de Mercado lopen we naar het centrum. Op een pleintje nemen we een kopje espresso bij klein koffiehuisje. We zien dat we hier ook Free Wifi kunnen krijgen en vragen de eigenaar naar het wachtwoord. Hij moet even een kladblok van binnen halen want het wachtwoord is wel 15 tekens lang. We halen mails en tweets binnen, rekenen af (€ 1,30) en lopen naar de camper.

We hadden, dat we richting haven liepen, al diverse ooievaarsnesten gezien. Nu zien we ook weer een paar ooievaarsnesten die we nog niet eerder hebben gezien. Al met al denken we dat er hier in het centrum en havengebied van Faro minimaal 25 ooievaarsnesten zijn. Wij hebben onze voorzorg-maatregelen genomen want met zoveel ooievaars in de buurt weet je het maar nooit.

Na de lunch in de camper lopen we naar het natuurgebied waar we vanaf de weg oude zoutpannen en flamingo’s zien. Terug bij de camper zitten de mensen van de bus en de andere van de Hymer op een bankje in de zon. We lopen er naar toe en praten vooral met de man van de bus over zijn buscamper. Over de aanschaf, het verbouwen van bus tot camper, de problemen die hij is tegen-gekomen en het rijden en parkeren op de openbare weg. Piet vindt het allemaal zeer interessant.

Na het eten toch maar weer een rustige avond. Ook trein en vliegtuig stoppen op tijd hun dienstregeling.

Dag 65, woensdag 15 februari

Plaats Onbekend

Er staat wat meer wind maar het is toch onbewolkt en zonnig. Dat is elke dag weer genieten. Als we uit bed komen doen we eerst het kleine bovenluik open en zien dan een strak blauwe lucht zonder wolken. Dan kan je dag toch net meer stuk!

We bezoeken vlakbij de camper kathedraal Sé. Hier zijn net drie bussen met Spanjaarden losgelaten en zij gaan vlak voor ons de Kathedraal in. Pech voor ons. Het plein rond de kathedraal heeft veel sinaasappelbomen waar veel vruchten aan zitten.

We gaan de kathedraal in waar de Spanjaarden nog gedwee luisteren naar hun reisleider die al zijn kennis over de kathedraal overbrengt aan zijn gasten. We lopen onze eigen route en zien de weelde die in zo’n kathedraal thuishoort. Antoinette kan uren kijken naar alle beeldjes, wierrookhouders en schilderingen. Piet kijkt altijd als eerste naar het orgel. En als dat er niet is, is Piet ook weer weg.

We lopen door de wijk van de kathedraal en zien vele leuke plekjes. Hierna lopen we weer naar het koffiehuis voor een bakje espresso en voor het binnen halen van de mails en tweets.

Na de lunch lopen we weer naar het natuurgebied, Parque Natural da Ria de Formosa. Tegen het parque aan staan houten barakken. Deze worden bewoont door zigeuners. We zien nu tussen de flamingo’s een lepelaar lopen. Ook de zoutpannen kunnen we beter bekijken. Hoewel er in dit gedeelte niet veel zoutpannen meer over zijn, zijn er nog diverse zoutpannen in gebruik.

We nemen een illegale oversteek over de spoorlijn en komen bijna ter hoogte van de camper weer op het parkeerterrein terecht.

Tijdens het eten komt er een camper dwars op de parkeerplaatsen bij ons staan. Het is de Fransman die we voor het laatst in Obidos hebben gezien.

Dag 66, donderdag 16 februari

Plaats Onbekend

Vroeg wakker. Een enorme camper met extensies aan beide kanten is schuin tegenover ons komen staan. Extensies zijn gedeelten die er aan de zijkant uitkomen waardoor bv. de kamer groter wordt. Ook hebben ze via een triangel nog een klein autootje er achter hangen.

De buscamper van de man uit Berkhout en hun vrienden met de Hymer vertrekken om 8:00 uur. De buscamper maakt wel wat lawaai en voor dat de aanhangwagen met daarop de sportwagen is aangekoppeld zijn er heel wat decibellen de lucht in geblazen.

Het weer is zonnig en onbewolkt. De wind is een stuk minder en het is ook minder koud. We lopen het parkeerterrein nog even rond omdat er het een en ander wordt opgezet met lawaai maar ook met veel muziek. We denken dat het misschien voor het carnaval is. Hiervoor worden al een paar dagen flyers onder de ruitenwissers gestopt. Het ziet er in elk geval gezellig uit.

We hebben moeite om de camper weer over de middenstoep te krijgen, maar uiteindelijk lukt dat toch. Eerst even langs de Lidl voor de boodschappen en dan via de N125 naar Olhão. Als we Olhão net binnen rijden stoppen we bij een tankstation om lpg en water te tanken. 1 lpgfles was zo goed als leeg. Geen overbodige luxe om lpg te tanken. Vullen de rechter achterband met lucht en de watertank met water. Alles gevuld rijden we naar de camperplek bij de haven. Er staan 3 campers. We zetten de onze erbij en gaan meteen een stuk wandelen om de stad te verkennen. Van dat stuk wandelen komt niet veel terecht. Vlak bij de camperplek is een Pingo Doce en hoewel we net boodschappen bij de Lidl hebben gedaan lopen we toch deze supermarkt binnen. We kopen o.a. echte mosterd en een potje . . . . . pindakaas!

We brengen de boodschappen naar de camper en gaan daar meteen maar lunchen. In de tijd dat wij naar de supermarkt waren zijn er een stuk of 5 campers bijgekomen. Allemaal Belgen die lid zijn van de Belgische Zwerfclub.

Na de lunch lopen we door Olhão. Er zijn een paar mooie gebouwen, o.a. een kerk, maar die zijn de laatste jaren opgeknapt. Verder vinden we Olhâo een vervallen stad. Er zijn hier veel ooievaars en er zijn ook veel toeristen. Bij de haven mogen we niet komen, alles is afgezet met hekwerk. Als we doorlopen komen we bij een groot terrein waar veel campers staan. Dit is nu het camperterrein. Waar wij nu staan is het oude camperterrein en hoort niet meer als zodanig gebruikt te worden. Het wordt oogluikend toegestaan. Een gedoogplaats dus. Op het nieuwe camperterrein zien we de Belgische campers die eerst bij ons stonden. Omdat ze met een grote groep zijn, zijn ze naar het grote terrein gegaan. Wij blijven hier gewoon staan.

We gaan weer richting binnenstad en zien daar veel armoede. Veel huizen vallen bijna uit elkaar en zien er aan de buitenkant niet uit. We lopen langs de boulevard en bekijken de twee grote markthalen. Erg imposant en de moeite waard om morgen voor twaalf uur te bekijken. Daarna weer naar het centrum en op een terras in de zon genieten we nog van een pilsje.

We hebben het diverse malen geprobeerd, maar we hebben geen Free Wifi kunnen ontvangen. We kunnen hier dus geen mails en/of tweets ontvangen.

In de camper belt Piet met Eric i.v.m. een telefoonnummer van de belastingdienst. Eric zoekt het meteen op via internet en geeft het door. Daarna nog wat ditjes en datjes uitwisselen en na 40 minuten is het gesprek ten einde. Na een half uur stuurt Eric een smsje met de melding dat de opblaas  speel attributen en de muziek vanmorgen in Faro waarschijnlijk bedoeld zijn voor de Wielerronde van de Algarve. Geen carnaval maar wielerronde. Ook weer opgelost.

De avond brengen we door met lezen en verslag maken. Het is hier niet zo rustig als in Faro. Aan de overkant bij de haven zijn ze nu nog druk aan het werk (23:30 uur). Ook rijden er nog veel auto’s voorbij. Straks als we op bed liggen passeert in je gedachten de dag aan je voorbij. En als je dan denkt hoe fijn deze dag was, val je toch vanzelf in slaap.

Dag 67, vrijdag 17 februari

Plaats Onbekend

Nou, dat vanzelf in slaap vallen viel toch een beetje tegen. Er is hier enorm veel verkeer ‘s avonds laat. We staan aan een drukke driesprong en alle wegen lijken wel hoofdwegen te zijn, zoveel verkeer. Het enige mooie vannacht was de prachtige sterrenhemel.

Het is nu onbewolkt en zonnig. Na ons ochtendritueel belt Piet met de belastingdienst in Nederland. Hij vraagt uitstel voor de aangifte inkomstenbelasting (voor Antoinette en hemzelf) en wonder boven wonder is dat in een mum van tijd geregeld. Niet verwacht dat dat zo simpel gaat. We hoeven ons dus niet te haasten om voor 1 april de aangifte in te zenden. Komen dan na 1 april weer thuis.

We gaan wandelen. Lopen diverse smalle straatjes door en drinken op de boulevard bij een Gelato-tent koffie. Hier kunnen we met onze

Iphone mail en internet ontvangen. We lopen terug naar de camper en zien hoe vol de camperplek is geworden. Na de lunch in de camper lopen we voor een groot deel langs het havengebied. We zijn op weg naar een Intermarché. Daar aangekomen zijn de Belgische campers van de zwerfclub ook net gearriveerd. De helft van een echtpaar verteld dat ze zijn weggestuurd van het grote veld. Dit in verband met een markt die morgen wordt gehouden. Vandaar dat de camperplek waar wij staan ook drukker is geworden.

We lopen dwars door de stad naar het grote camperveld. Niet omdat we die Belgen niet geloven maar we willen graag wandelen en zo zie je ook nog wat van Olhão. Bij het terrein aangekomen zien we dat er inderdaad nog maar weinig campers staan.

We lopen door naar de boulevard en drinken een Milkshake, de eerste die we in Portugal kunnen kopen, bij de Gelato-tent.

Op ons gemak lopen we naar de camper terug. Het is daar nu een drukte van belang. Gelukkig staan we aan de buitenkant dus kunnen we maar van één camper last hebben. We hebben geen last van de camper die op een veilige afstand naast ons staat en aan de buitenkant staan heeft weer het nadeel dat al het verkeer er langs raast.

Het wordt donker buiten. Niet alleen omdat het tijd is om donker te worden maar er drijven ook donkere wolken over.

We kijken tv, puzzelen en lezen. Aan het eind van de avond horen we dat Prins Johan Friso is bedolven door een sneeuwlawine.

We gaan naar bed met de gedachten dat het verkeerslawaai maar tijdelijk is.

Dag 68, zaterdag 18 februari

Plaats Onbekend

Het heeft vannacht geregend. Dit hebben we deze reis in Portugal nog niet zo meegemaakt. Ook nu krijgen we af en toe een bui op ons dak. Nu eens niet, het is onbewolkt en zonnig maar het is bewolkt en buiig.

Na het ochtendritueel lopen we naar de weekmarkt. Op het grote camperterrein staan al weer veel campers. De markt is op de boulevard en niet op het camperterrein.

Er zijn weer veel zigeuners die van alles en nog wat te koop aanbieden. Horloges, kleding, gereedschap, naaigerei, speelgoed enz.

“Goedbedoelde rotzooi” hoorde we iemand zeggen. Op een ander gedeelte staan boertjes met sinaasappelen, mandarijnen, aardappelen en groente (peultjes, tuinbonen, snijbonen). Allemaal van eigen teelt. Het ziet er ook mooi uit. We eten ieder 2 Cada’s, dit is in frituur gebakken brooddeeg dat na het bakken gedoopt wordt in een mengsel van suiker en kaneel. Heerlijk eten maar twee is te veel.

In de overdekte markthal kopen we 2 prachtige tonijn biefstukken voor € 6,60. En 2 mooie karbonades voor € 1,54.

Intussen is het weer helemaal opgeklaard, onbewolkt en zonnig haha, en lopen we naar de camper om de tonijn en karbonades in de koelkast te stoppen.

We lopen terug naar de boulevard en drinken bij de Gelato-tent een koffie en een biertje. Antoinette gaat opzoek naar Solarpanels in Aljezur. We hebben van diverse mensen gehoord dat je daar goedkope zonnepanelen kunt kopen. Ook is de service goed. Wij willen een extra losse zonnepaneel om vooral de elektronische apparatuur op te laden. De laptop vreet zoveel stroom als we de verslagen maken dat we ‘s avonds, als we de kachel of de tv willen aanzetten de Efoy aan moet zetten. We weten wel, daarvoor hebben we de Efoy aangeschaft maar liefst alleen in uiterste noodgevallen.

Antoinette vindt de reissite van Joop, de man uit Beuningen die we in Sagres hebben ontmoet. Joop ging vanuit Sagres naar Aljezur om zonnepanelen te laten plaatsen bij een Duitser. We sturen Joop, via zijn site, een mail met de vraag of hij de naam van de Duitser weet en wensen hem goede reis. Hij is al op terugreis naar Nederland maar nog wel in Portugal.

Terug in de camper drinken we een glaasje wijn en besluiten om morgen terug te gaan naar Aljezur. We hebben tenslotte alle tijd van de wereld!

De avond benutten we met lezen en tv kijken. Aan het verkeers-lawaai beginnen we al een beetje te wennen. Of is het zo-wie-zo rustiger op zaterdagavond?

Dag 69, zondag 19 februari

Plaats Onbekend

Het is onbewolkt en zonnig. Er zijn al diverse campers vertrokken. Als ook wij wegrijden geeft dat geen problemen meer.

We rijden eerst naar de Intermarché om te tanken. Na het tanken willen we de watertank vullen. Als we daar net mee zijn begonnen komt er een bewaker aangelopen. Hij wil dat we stoppen. Het water is niet te koop en is niet bedoeld om 100 ltr. in één keer af te nemen. Een jerrycan van 5 ltr. wordt wel toegestaan. We begrijpen het bezwaar en verexcuseren ons.

We stellen de navigator in en rijden naar Aljezur. Alweer zo’n schitterende route. Geen snel- en/of betaalwegen maar gewoon door het prachtige boerenland.

Op een gegeven moment zien we dat, net als in Griekenland, boertjes langs de weg staan met sinaasappelen en mandarijnen. We stoppen bij een “kraampje” en Antoinette haalt een zak sinaasappelen en een zak mandarijnen elk 5 kg. zwaar. Voor totaal € 3,00 is dat niet te duur.

De route vervolgt door de bergen bij Monchique. We zien langs de kant van de weg veel mimosabomen staan. Velen zijn volop in bloei. Andere zijn net in de knop. Ook zien we af en toe kurkeiken staan.

In Marmelete zien we een stoet van wel 15 2CV’s. Elk met een eigen thema. Het lijkt of het iets met carnaval te maken heeft.

Nadat de lelijke eendjes hun weg weer vervolgen, volgen wij hun voorbeeld met onze eigen route. 15 km. voor Aljezur slaan we links af richting Barragem da Bravura. Het eindpunt van de weg waar we nu rijden is bij pannenkoekhuis Hansel und Greetel. We nemen een paar foto’s van het meer en rijden dan naar Aljezur.

In Aljezur zoeken we eerst naar het adres van de zonnepanelenman.

Bij de rotonde ziet Antoinette een bord met FF-Solar. Ook staat op het bord dat het nog 45 km. rijden is. We volgen de weg richting Odeceixe en na een kleine 5 km. slaan we rechts af. Dan eerste weg rechts en daar is de FF Solar. Het is makkelijk te vinden. Antoinette ontvangt nog een mail van Joop.

We rijden terug naar Aljezur en parkeren de camper op de plek waar we precies een maand geleden ook stonden. Als we de parkeerplek oprijden staan er al twee campers. We pakken de stoelen uit de camper en gaan in de zon zitten onder het genot van een heerlijk koud pilsje.

Als de zon achter de berg verdwijnt wordt het fris en gaan we weer naar binnen. Om 18:00 uur horen we weer iets speciaals. En ja hoor, net als een maand geleden komen de koeien met koebellen en het boertje met de 3 honden weer voorbij.

Het verschil met een maand geleden en nu is: vorige maand was het al donker en nu is het nog licht. Heerlijk dat het al zo lang licht blijft.

De avond is fris. We doen geen kachel aan maar wel een warme trui.

We sluiten week 10 af en verbazen ons over het feit dat we nog nooit zo lang zijn weg geweest. Het voelt heerlijk, super heerlijk.