Dag 35, maandag 16 januari

Plaats Onbekend

Het is bewolkt maar droog. Vannacht heeft het regelmatig geregend. Als we rond half elf naar Vila Nova de Milfontes rijden gaat de zon schijnen. In Vila Nova de Milfontes mag je niet meer staan. De gedoogplekken zijn voorzien van begrenzers of er staan borden dat het verboden is te overnachten. Aan de overkant van de uitmonding van de rivier de Rio Mira zien we een aantal campers staan. We rijden erheen en vinden een leuke plek. Heerlijk rustig met aan de overkant met uitzicht op Vila Nova de Milfontes. Na een uur komen ook de Nederlanders met hun Flair die we op camping Guincho hebben gezien. Later komt er nog een Hymer 624 met Engels kenteken. Hoeveel personen er in zitten komen we niet achter. De ene keer zijn het er twee en de andere keer zijn het er weer drie. Maar ach, zo belangrijk is dat natuurlijk ook niet.

We lopen over de onverharde weg richting zee en zien dat daar ook nog een paar campers staan. Bij de campers aangekomen keren we weer om en lopen terug naar onze eigen camper. Het is heerlijk weer. Antoinette leest wat en Piet verdiept zich in het verslag. ’s Avonds kijken we naar de televisie. Hierdoor wordt er extra stroom verbruikt en moet de Efoy aan. Buiten is de zon al onder. Aan de overkant van de rivier zien we de straatverlichting van Vila Nova de Milfontes. Een mooi gezicht. We drinken nog een glaasje en gaan daarna naar bed. We hebben niet veel tekst voor deze dag maar er was veel zon en uit de wind was het eerlijk vertoeven.

Dag 36, dinsdag 17 januari

Plaats Onbekend

Het is onbewolkt en volop zon. Alleen de berg die naast ons staat houdt al die zon nog even tegen. We besluiten om nog een nacht te blijven. Het is hier zo rustig en de temperatuur is van dien aard dat je de hele dag lekker buiten kunt zitten. We zien dat de Engelse Hymer ook geen aanstalten maakt om weg te gaan. De Nederlandse Flair gaat wel weg. Voor dat we lekker in de zon gaan zitten lezen maken we eerst een flinke wandeling. Via de onverharde weg lopen we langs de campers die een eind verder staan en via een lange houten loopbrug lopen we naar het strand. Via de kustlijn lopen we tot voorbij onze camper weer terug. Het loopt zwaar door het zand. Het is een goede training voor ons. Na ruim een uur zijn we weer terug. We zetten de stoelen voor de camper, uit de wind. En gaan in de volle zon heerlijk lezen. Ja, zelfs Piet heeft een boek gepakt om te lezen. Misschien moet hij volgend jaar ook aan een ebook-reader net als Antoinette. Eric stuurt een sms dat Piet Römer is overleden.

Na de lunch gaat Antoinette met haar stoel naar een duinpan en zit daar, heerlijk uit de wind bij een jeneverbessenstruik, haar boek te lezen. Piet blijft in de zon bij de camper zitten. Leest wel verder in zijn boek. Later gaat hij ook nog een uurtje bij Antoinette in de pan zitten en omdat ze nog vroeg in het jaar leven koken ze net niet gaar.

Ook deze avond is er weer een fantastische zonsondergang. We staan niet direct aan zee maar vanuit de camper is veel te zien. Op een gegeven moment toch maar uit de camper gegaan om op een duintje nog wat foto’s te maken van de ondergaande zon.

We besluiten om morgen deze plek weer te verlaten. Niet omdat we dat willen maar omdat het noodzaak is. De toilettank is nagenoeg vol en die moet geleegd worden. Hier is daar geen gelegenheid voor. En om de tank in de bosjes of waar dan ook leeg te gooien is zwaar tegen onze principes. Als de tank niet leeg moet hadden we graag nog één of twee nachten willen blijven. Het is dan ook een heerlijke rustige plek: Praia das Furnas.

Dag 37, woensdag 18 januari

Plaats Onbekend

Als we opstaan is het binnen 8º C. We  doen dus de kachel even aan. Buiten is het net als gisteren: onbewolkt en volop zon.

De Engelse Hymer rijdt weg en na een klein uurtje gaan wij ook op pad. We zwaaien naar de mensen van de Flair en rijden naar Zambujeira do Mar. Volgens het camperboek is daar een gedoogplaats bij het kerkje. Bij de toeristinformatie kun je dan gebruikmaken van alle voorzieningen, zoals water tappen, vuilwater en toilettank legen. Als we er aankomen zien we helaas dat je hier niet meer mag staan met de camper. Het enige, en voor ons het belangrijkste, is dat we de toilettank kunnen legen in een openbaar toilet naast de toerist-informatie.

We lopen het stadje in. Leuk stadje op mooie cliff-kust. Halen fruit in de markthal. Even vermelden. We kopen 2 sinaasappelen, 2 tomaten, 2 kaki’s (vruchten?) en een ui. Afrekenen: € 2,98. We hebben wel eens in Nederland en laatst ook in Spanje kaki’s gekocht en die waren al € 1,50 per stuk. Dus spotgoedkoop. Bij een mini-mercado kopen we 4 broodjes à 15 eurocent per stuk.

In het camperboek lezen we dat er een plek dicht bij het strand is in Praia de Monte Clerigo. Als we net een kwartiertje rijden horen we een raar geluid onder de camper. Op een smalle parkeerplaats stoppen we en kijken onder de camper. Piet ziet dat de uitlaat over de grond sleept. Oorzaak is dat vier ophangrubbers zijn verdwenen en dat één rubber los zit. Piet kan alleen de uitlaatpijp die aan het eind zit provisorisch vastzetten met nylonkoord van een paar mm. dik. Niet de beste oplossing maar we hebben verder niets bij de hand.

We rijden verder en zien, in een bos, picknick plaatsen compleet met barbecues. Lijkt ons zomers niet prettig. We rijden door Aljezur en zien daar een uithangbord waar op staat dat het 18º C. is. Van Aljezur rijden we via het mooie bergdorpje Espartal naar Praia de Monte Clerigo. Onderweg zien we de Flair rijden die Praia de Monte Clerigo al hebben bekeken. We dalen de steile weg af die verderop via een stenen brug over een riviertje in Praia de Monte Clerigo uitkomt. Het is geen stadje, het is geen dorp nee, het is een gehucht. En het eerste wat je ziet als je het stenen bruggetje over bent is een groot wit bord met rode rand, in het midden heel duidelijk een camper. Dus: verboden voor campers.  Logisch dat de mensen van de Flair weer terug reden. Wij rijden terug naar Aljezur en als we de afslag naar de parkeerplaats nemen moeten we iets uitwijken omdat de Engelsman met z’n Hymer van tegengestelde richting komt. Leuk dat je elkaar zo regelmatig tegenkomt.

Op de aangegeven camperplek staat een Nederlander met een Rapido-camper. We gaan er bij staan. Als we even later wandelend een grotere parkeerplaats aan de overkant zien halen we de camper op en gaan daar staan. Geen verkeerslawaai en erg rustig.  We wandelen het historische deel van het stadje in en klimmen steeds hoger en hoger. Het kasteel vinden we te ver en te hoog dus via allerlei smalle steile straatjes dalen we af naar beneden. Halverwege horen we in de verte koebellen. Als we goed kijken zien we zo’n 15 koeien met bel in een weilandje lopen. Leuk gehoor die bellen vanaf deze hoogte.

We dalen verder af naar beneden en gaan vlak bij de camper op een terrasje een biertje drinken. Heerlijk ijskoud bier. Daarna lopen we nog even naar het nieuwe gedeelte van Aljezur en kijken bij een Intermarché wat ze allemaal te koop hebben. We kopen niets en wandelen weer terug.

Na het avondeten zakken we even uit. Het is al donker en vanavond hebben we geen zon zien ondergaan. We hebben ook de luiken nog open. We zien een man van een jaar of 55 / 60 onze camper voorbij lopen richting ja, uitgang zullen we maar zeggen (schrijven). Na een kwartier zien we drie honden op het parkeerterrein zwerven. Ze blijven op het parkeerterrein en komen niet voorbij de ja, uitgang zullen we maar zeggen (schrijven). Wat er ook gebeurt de honden blijven op het parkeerterrein.

Na ongeveer een uur komt de man van 55 / 60 het parkeerterrein weer op en de honden springen als gekken tegen de man aan en blijven dicht rond zijn benen lopen. Je ziet dat ze heel blij zijn en dat die vier bij elkaar horen. Ze lopen de camper weer voorbij en verdwijnen achter ons in het donker.

Opeens horen we een oorverdovend lawaai en kunnen niet goed thuis brengen wat voor lawaai dat is. Na goed luisteren horen we dat het koebellen zijn. In no-time lopen ± 15 koeien langs onze camper hevig te bellen en daar achter een man van ± 55 / 60 jaar en ook drie honden. Een prachtig gezicht die koeien zo langs de camper. Verderop gaan ze door een opening in een hek richting rivier. Door het water lopen ze onder de brug door en komen bij een ander weiland weer omhoog. We zijn er even achteraan gegaan want dat zie je niet elke avond 15 koeienbellen. “Hallo, ben jij dat Antje 7.” “Ja, Oh m’n batterij is leeg.” Tuut tuuut tuut tuut tuut.

Sorry, we hebben rundvlees gegeten vanavond. Maar dat van die koeien, man en honden is echt gebeurd.

De avond brengen we door met lezen en verslag maken. Een lekker borreltje en dan de oogjes toe. Welterusten!

Dag 38, donderdag 19 januari

Plaats Onbekend

Het is onbewolkt en zonnig. In de camper is het koud: 6º C. Op de dakluiken zien we ijsvorming. We doen maar weer de kachel aan om de ergste kou weer te verdrijven. Om half twaalf rijden we naar het nieuwe gedeelte van Aljezur om te kijken of daar een garage is die de uitlaatrubbers kan vervangen. Vervangen is het juiste woord niet want de oude rubbers zijn al automatisch gedemonteerd. Via borden langs de weg zien we dat er in het nieuwe gedeelte een garage is met de naam “AUTOZUR”. We rijden er heen en leggen ons probleem voor. Antoinette had via het woordenboek een lijstje gemaakt met 3 trefwoorden: ophanging, rubber en uitlaatpijp. Of in het Portugees: suspensão, borracha en tubo de escape.

Piet laat het briefje met de vertaling er op zien aan de baas. Die begrijpt het een beetje en haalt er een monteur bij die ook een beetje Engels spreekt. De monteur leest het briefje en kijkt onder de camper wat precies het probleem is. Hij ziet wat er gaande is en zegt dat hij de onderdelen nu niet heeft, maar als we om half drie terug komen zijn de onderdelen er ook en kunnen ze de reparatie uitvoeren.

Wij terug naar het historische gedeelte van Aljezur en blijven daar wachten op een parkeerplaats. We staan lekker in de zon. Ook lopen we nog even naar een barretje voor een kop koffie en via betaling van 1 euro kunnen we hier ook, via onze iphone, wat e-mails binnen halen en twitters. Kwart over twee rijden we weer naar de garage toe.

De onderdelen zijn er nog niet maar kunnen elk moment gebracht worden. Na vijf minuten komen de onderdelen en de monteur vraagt direct of wij de camper binnen willen rijden. Eenmaal binnen glijdt de monteur op een stuk karton onder de camper en monteert alle vier rubbers. Als hij klaar is geeft hij aan dat we bij de dame van de receptie kunnen betalen en hij snelt meteen weer naar de volgende klant. We moeten even wachten op de rekening, die keurig op naam wordt gezet, en krijgen hem dan overhandigd. Dat is even schrikken! 4 rubbers, arbeidsloon en BTW, totaal: € 12,05. In Nederland mag je daarvoor je camper niet eens binnen rijden. We betalen de rekening en lopen naar de monteur om hem nog eens hartelijk te bedanken en geven hem 5 euro. De man helemaal blij. Nog even de specificatie van de rekening: rubbers € 1,20 per stuk is  € 4,80 en arbeidsloon 0,20 uur à € 25,00 / uur is € 5,00. Rest is BTW € 2,25.  

Blij vanwege de lage reparatiekosten en blij dat alles weer op z’n plaats zit vervolgen we onze weg. We reizen via Vila do Bispo naar Sagres. Tegen 17:00 uur komen we in Sagres aan. Als we het onverharde terrein tussen de zee en het VVV-kantoor oprijden worden we al welkom geheten door de mensen van de Flair. We zijn hier aan de late kant maar vinden toch nog een plekje om de camper neer te zetten. We moeten de levels gebruiken maar ondanks dat staat de camper giga schuin. De campers staan hier in Sagres over zo’n 3 terreinen verdeeld. In totaal staan er ongeveer 30 -  40 campers. Het begint dus al drukker te worden met overwinteraars.

’s Avonds maken we nog een wandeling door het stadje. Het is uitgestorven. In de camper nemen we nog een afzakker, camper staat toch schuin, en gaan daarna naar bed.

Extra melding: Piet heeft zijn boek uitgelezen!

Dag 39, vrijdag 20 januari

Plaats Onbekend

Het is weer onbewolkt en zonnig. De nacht was warm en schuin. Een schuine warme nacht dus. Alle twee niet zo best geslapen. Als er een beter plekje vrij komt gaan we verkassen. En inderdaad een Nederlands echtpaar maakt aanstalten om weer door te reizen. We nemen de vrijgekomen plaats in en staan nu naast de Flair.

Als we naar de Fortaleza lopen komen we langs de grote parkeerplek. Hier staan ± 10 campers. Niet veel voor zo’n grote parkeerplaats. We bezoeken de Fortaleza en lopen daar naar het uiterste puntje. Er zijn hier veel Portugezen aan het vissen. Omdat de rotsen hier steil naar beneden lopen moeten de vissers gekromd over de rand naar hun dobber kijken. Het waterniveau ligt zeker zo’n veertig meter onder de vissers. Van dobber tot aas zit ook nog eens 4 à 5 meter snoer. We hebben 1 visser gezien die een vis, een soort dorade, naar boven haalde. Knap werk.

Van de Fortaleza, de originele vesting van prins Hendrik, de zeevaarder, is weinig over. Wel is de kompasroos van kiezelsteen bewaard gebleven. Deze kompasroos, de Rosa dos Ventos, heeft een doorsnede van 43 meter. Vanaf de Fortaleza kunnen we Cabo de São Vicente zien alsook de Atlantische Oceaan. Na anderhalf uur lopen en kijken op de Fortaleza, het pad is met ongelijke keitjes geplaveid, wandelen we terug naar de camper. Onderweg kunnen we bij een Italiaans restaurant met Free Wifi de mails en twitters binnen halen. De Italiaan heeft een onbeveiligde internet verbinding. Makkelijk om daarvan mee te profiteren.

Na de lunch gaat Antoinette op een windvrije plek zitten lezen. Piet wil gebruik maken van de onbeveiligde internet verbinding en installeert de speciale Wifi antenne.

Een mooie gelegenheid om “overwinteren week 5” te versturen. Alles verloopt vlot en na een middagje internetten is alles weer bijgewerkt.

’s Avonds krijgen we een grote verrassing. Onverwachts gaat de telefoon. Sacha onze kleidochter belt. Ze verteld dat ze de verslagen heeft gelezen en dat opa een dieselmannetje was. Ook verteld ze dat het goed gaat op school. Ze herinnert ons er aan dat ze gauw jarig is. Maar dat waren wij niet vergeten.

Als we de tv aanzetten gaat het rode lampje van de oplader branden. Piet heeft vanmiddag natuurlijk te veel stroom gebruikt met het internetten. We zetten de Efoy aan en binnen 10 minuten is alles weer opgelost. Fantastisch zo’n apparaat aan boord. Het geeft stroom en het maakt totaal geen lawaai. Anders dan zo’n generator die naast je staat de knetteren en de hele camperbevolking wakker houdt.

Dag 40, zaterdag 21 januari

Plaats Onbekend

We hoeven (durven) het bijna niet meer te schrijven: het is onbewolkt en zonnig. Binnen is het 16º C. Vanwege het douchen doen we de boiler aan. Na het douchen gaat de boiler weer uit. Ook dit behoort tot de ochtendrituelen.

Na het ontbijt lopen we naar de haven. Dat is niet naast de deur. Het is ook het einde van Sagres. Verder dan de haven kom je niet met gemotoriseerd vervoer. Er is veel parkeerplaats bij de haven maar het is er verboden voor campers. Als we er rondlopen komt er toch een camper het haventerrein op rijden. Deze camper heeft achter aan het fietsenrek een molentje gemonteerd. Als dit molentje om hoog wordt geschoven komt het boven de camper uit en vangt het wind. Hierdoor kan er weer stroom opgewekt worden. Bijkomende kosten voor b.v. ethanol zijn hier niet van toepassing en wind is er bijna altijd. Deze molentjes worden ook veel in de pleziervaart gebruikt.

Diverse vissers zijn bezig hun lijnen weer in orde te maken. Vooral Noord-Afrikaanse arbeiders voorzien de lijnen van haken. Verder is er op het grote terrein weinig activiteit.

We lopen terug en halen bij een mini-mercado nog een aantal broodjes. Als we vlak bij de camper zijn lopen we nog even omhoog richting een hotel. Op deze weg staat op een vlak onverhard stuk grond een camper. De kentekens voor en achter zijn afgeplakt met een soort folie. Strafbaar? We weten het niet. Na bezoek van de politie is de camper wel blijven staan met of zonder afgeplakte kentekenplaten.

Na de lunch zoekt Antoinette weer een duinpannetje in de zon en Piet stort zich in het maken van de verslagen. Hoewel het veel tijd in beslag neemt, vind Piet het leuk werk om te doen.

We zijn even bezig met het versturen van een kaart via Greetz. Tegen de tijd dat de kaart is verstuurd is het etenstijd en begint het al een beetje donker te worden.

De avond kijken we wat tv, lezen en puzzelen wat. Ach, de gebruikelijke dingen en daarbij hoort dan ook weer het glaasje whisky. Heerlijk toch zo’n leven.

Dag 41, zondag 22 januari

Plaats Onbekend

Voor de verandering draaien we deze ochtend de gegevens maar eens om. Het is niet onbewolkt en zonnig maar zonnig en onbewolkt.

Na het ontbijt gaat Antoinette kijken of ze bij de Italiaan mails kan binnen halen en Piet gaat de foto’s selecteren die bij dit verslag komen te staan.

Na de lunch gaan we wandelen. Het is heerlijk weer. Niet te warm maar ook niet te koud. Tijdens het lopen zullen de waterstralen niet van het lichaam sijpelen. We lopen eerst over het strand en gaan daarna via de stad richting Vila de Bispo. Hier moet volgens de meneer van de Flair ergens een Intermarché zijn. Na even zoeken vinden we deze. Tot onze verbijstering is hij ook nog open. We kijken even binnen en gaan net als in Aljezur zonder boodschappen weer naar buiten.

Daarna lopen we via de camper, even de voeten wat rust geven en een beetje drinken, weer verder richting het uiterste rotspuntje links van ons.  Het is een heerlijke wandeling. Als we de top naderen zien we op de grond grote (kiezel)stenen liggen die je doen wanen alsof je in de Grand Canyon bent of op de maan. Het is fascinerend om naar te kijken.

Terug bij de camper gaat Antoinette nog even in het zonnetje zitten en Piet maakt voor zover mogelijk het verslag af. Om vijf uur gaan we aan het infuus. Deze infuuszak komt uit een doos waar vijf liter wijn (Vinho Tinto) in zat. Om de laatste druppels niet verloren te laten gaan hebben we de infuuszak er uit gehaald. Na zo’n infuus knappen we weer helemaal op.

De avond verloopt rustig. In het begin nog even een praatje met de man van de Flair en later genieten in de camper van lezen en computeren. Piet kan dat toch niet laten.

Morgen weer een nieuwe week. Het lijkt soms wel sneller te gaan dan dat je verwacht. 6 weken zijn er al voorbij en nog geen dag, nee geen seconde hebben we ons verveeld of iets niet leuk gevonden.

Morgen zijn we nog in Sagres en proberen nog één of twee nachten te blijven. Morgenochtend kunnen we dan dit verslag aan iedereen sturen.

We gaan slapen en zeggen (schrijven) tot volgende week, tot week 7.