Dag 84, maandag 5 maart

Mina de São Domingos

Het is geheel bewolkt. Toen we gisteren de camper op deze plek neerzette, zagen we dat het rechter voorlicht het niet doet. Piet probeert om het zelf te maken maar de lamp zit zo diep dat hij er via de motorkap niet bij komt. Ook van onder uit heeft Piet net iets te korte armen. Dan maar door een garage laten doen t.z.t. (We hebben die lamp een keer in Balk, in Friesland, laten vernieuwen en toen waren de kosten € 67,00. Er zat ruim anderhalf uur arbeidsloon bij. Moeilijke plek dus)

Als om tien uur de zon doorbreekt gaan we weer verder. Het eindpunt vandaag is Monsaraz. Een bergdorp. Via de N 265 rijden we omhoog. Het is hier een schitterende omgeving. Anders dan dat we tot nu toe hebben gezien. In Serpa stoppen we even. Serpa is een rustige, agrarische plaats  waar de bekende schapenkaas wordt gemaakt. Naast de monumentale “Port de Beja” staat een nora, een Arabisch waterrad. Pleinen en straten met witte huizen worden gedomineerd door een kasteel van moorse oorsprong. De muren van Serpa met hun aquaduct vormen een contrast met de vredige olijfgaarden die we zien als we onze weg vervolgen richting Moura. Het is een fantastisch landschap. Wisselend met olijfgaarden en druivenvelden.

Voorbij Moura is het landschap waterrijk. Meren met kleine eilandjes en wel een stuk of zeven riviertjes die er in uitkomen. Zelfs de Rio Guardiana, die vanuit het Spaanse binnenland komt stroomt door deze wateren.

Via een steile keienweg rijden we naar de camperplek in Monsaraz. Monsaraz is een vestingdorp hoog in de bergen uitkijkend op een schitterende laagvlakte. Als we op de camperplek aankomen staan er al een paar campers, meest Fransen. We vinden een mooie plek maar hebben moeite om de camper horizontaal op de leffels te zetten. Uiteindelijk lukt het met toevoeging van leistenen die daar liggen.

Het is een prachtig dorpje. Kleine spierwitte huisjes met veel huiskamer restaurantjes. Er staat een mooie kerk waar niet gefotografeerd mag worden. Ook Antoinette wordt in de gaten gehouden. En er is een heus kasteel met een groot binnenplein dat als arena voor de stierengevechten wordt gebruikt.

Bij de camper gaan we op het muurtje zitten en nemen er een glaasje wijn bij. Het uitzicht is overweldigend. De laagvlakte, het meer het is allemaal adembenemend. Tot dat we beneden aan de muur belgeluid horen. Een herder, boertje op bromfiets, komt met zijn geitenkudde voorbij. Het is net of we in de middeleeuwen zijn beland. Om stil van te worden.

’s Avonds kijken we wat tv en zetten de Efoy nog even aan. Daarna worden we weer net zo stil als aan het eind van de middag. Nu gaan we de geiten tellen.

Dag 85, dinsdag 6 maart

Plaats Onbekend

Het is licht bewolkt en de zon schijnt. We worden laat wakker. Eigenlijk hebben we ons verslapen.  Komen pas om 09:15 uur uit bed. Als we de luiken open doen zijn de meeste campers al verdwenen.

We rijden weer een prachtige route. Onderweg zien we op een groot terrein met allerlei bomen zwarte varkens rondlopen. Keurig schoon zijn deze varkens. In Portugal is het vlees van de zwarte varken een delicatesse. Wij hebben een soort chorizo worstje van zwart varkensvlees gegeten en dat was niet onaardig. De route loopt precies langs, of dwars door, de marmergroeves  van Portugal.

We rijden verder en de navigator wijst ons precies de weg. Zij het nu de verkeerde weg. Zij/hij stuurt ons nu naar de A6 dat een tolweg is.

We komen bij de tolhuisjes en zien in de twee hokjes die beschikbaar zijn geen personeel zitten. We nemen de linker baan die door alle andere automobilisten ook wordt genomen en rijden de A6 op. Wel zwaar de P in. Bij de eerstvolgende gelegenheid dat we van de A6 af kunnen doen we dat. Dat wordt de afslag bij Estremoz. Piet rijdt naar één van de twee tolhuisjes maar ziet ook hier niemand in het huisje zitten. Dan wil hij achteruit rijden maar wordt door mensen die daar aan het werk zijn tot stoppen gedwongen.  De man maakt duidelijk dat we door moeten rijden en loopt voor ons uit naar een automaat. Deze automaat hebben we vanuit de camper niet zien staan, ook niet toen we de A6 opreden. De man drukt op een knop voor assistentie. Er komt een mannenstem uit de automaat en samen met de man die naast ons staat voeren ze een Portugees gesprek. Na wat heen en weer gepraat  richt “de man in de automaat” zich tot ons.  Het komt er op neer dat we ons niet aan de regels hebben gehouden, zonder ticket over de A6 gereden, en dat we nu een boete moeten betalen. Piet wil betalen met de pinpas. Helaas, alleen Portugese pinpassen werken hier. Waar hebben we dat toch eerder meegemaakt? Dan vraagt “de man in de automaat” of we contant willen betalen. Piet zegt geen contant geld bij zich te hebben. De derde mogelijkheid is dat we nu een bon uit de automaat krijgen en dat we bij iedere Multo Banco pinautomaat deze kunnen betalen. We gaan akkoord en de bon wordt uitgedraaid. Alles staat er  op, rekeningnr. van de bon, betaalgegevens, 3 rijen streepjescodes, kenteken van de camper en nog veel meer. Ja ook dat je bij een Multi Banco kunt betalen.  En zo kost een stukje snelweg van nog geen 15 km. je dan € 91,20. En we hebben al, via Europa, zo veel aan deze weg betaald.

ER KOMT NOG MEER EN HET IS DE DERTIENDE WEEK DEZE WEEK.

We rijden verder en komen in Estremoz aan. In het centrum is een gigantisch parkeerterrein, tevens camperplek, waar we de camper neerzetten. We lopen naar de dichtstbijzijnde bank en stoppen onze pinpas in de automaat. Ja, ook weer reclame en dan wordt er gevraagd hoeveel geld we willen opnemen. Wat we ook proberen we kunnen alleen maar geld opnemen, niet betalen. We gaan de bank in en de man achter het loket spreekt geen woord Engels. Dat wordt moeilijk. Een klant van de bank hoort ons verhaal aan en loopt mee naar de Multi Banco pinautomaat. We laten zien wat er gebeurt als we onze pinpas gebruiken. Hij ziet ook dat er alleen maar geld kan worden opgenomen met onze pinpas. Hij stopt zijn pinpas in de automaat en we zien dat hij een keur aan mogelijkheden heeft. Hij kan net zoveel of misschien wel meer met zijn pinpas doen dan wij kunnen doen met internetbankieren. Hier kunnen we dus niet via Multi Banco betalen. De man verwijst ons naar het postkantoor, een paar straten verder. Wij naar het postkantoor. Er zit één man achter het loket. Gelukkig, hij spreekt totaal geen Engels. Ja, anders waren we daar zo klaar. Na vijf minuten en veel meer handgebaren is er een dame (klant) die ons uitlegt dat ze hier op het postkantoor niets kunnen doen. De gegevens die ze op het postkantoor nodig hebben, zoals kenteken, staan nog niet in de computer.

We gaan weer verder en zien even voorbij het postkantoor een bank. Daar nog maar eens proberen. Eerst helpt een dame ons. Zij gaat mee naar de pinautomaat en ziet wat wij al een paar keer eerder hebben gezien. Met deze Hollandse pinpas kun je alleen geld opnemen. Met z’n drieën, dame, Antoinette en Piet, weer naar binnen. Daar moeten we even wachten op een man achter een loket die vrij aardig Engels spreekt. Als de man beschikbaar is lopen we naar buiten en doen twee keer het trucje met de pinpas. Maar helaas alleen maar geld opnemen. Dan zegt de man: “verderop is het postkantoor en daar moet het lukken”. We vertellen hem dat we daar al zijn geweest en dat het daar ook niet lukt en dat de man achter het loket geen woord Engels spreekt. De bankemployé kijkt op zijn horloge en vervolgt: “om drie uur komen er nog twee medewerkers en één daarvan spreekt zeker Engels”. Wat je toch allemaal uit zo”n horloge kan halen!

We gaan naar de camper want we hebben in die tussentijd een leeg gevoel gekregen en niet alleen in onze maag. Na de lunch gaan we naar het postkantoor. “Dag meneer achter het loket”. De man herkent ons en roept er een vrouwelijke collega bij. Zij spreekt iets minder Engels dan Piet dus dat is voor Piet weer een streepje meer. Maar wat we ook doen we komen er echt niet uit en zeker geen stap verder. We stappen het postkantoor uit  en lopen weer naar de camper.  Piet stelt voor om naar het politiebureau te gaan en het probleem daar voor te leggen. Op de bon staat namelijk, wel in het Portugees, dat er binnen 48 uur betaald moet worden.

We zoeken het politiebureau op en leggen daar ons probleem voor. Meteen wordt er actie ondernomen en binnen vijf minuten staat er een politieauto, met 2 agenten, die ons verder zullen begeleiden. We stappen in de politie auto en deze brengt ons eerst naar de camper. We moeten de politieauto volgen naar de autostrada, snelweg, om het een en ander te regelen. Bij de tolhuisjes  staat een gebouw vanwaar uit alles geregeld wordt. Ze noemen dit een Brisa kantoor. Brisa is een overkoepelende organisatie die bepaalde snelwegen beheerd. Dus niet de snelwegen die elektronisch beheerd worden.

Een politieman gaat het kantoor in en komt met een medewerker naar buiten. De politie legt ons probleem voor en de man zegt dat op elke snelweg waar tolhuisjes zijn betaald kan worden. Maar pas na 48 uur als alle gegevens overal verwerkt zijn. Wij dachten binnen 48 uur. Ook kan dan, na 48 uur, bij het postkantoor het een en ander verwerkt worden. Via de politie laten we de tolman weten dat we onderweg naar huis zijn en nog weinig kans zien om via een tolweg te reizen. De tolman zegt: Jullie kunnen ook later betalen. Je kan ook betalen als je thuis bent”. Wij nog van: “ja maar we hebben geen bankrekeningnummer waar we het bedrag naar moeten storten”. Zegt de tolman: “en als je niet betaald is het ook goed”. Dit laatste mochten we niet gehoord hebben en de politie knikte tevreden.

We bedanken de tolman en later ook de politie. We zeggen dat ze ons goed geholpen hebben. We rijden nog een klein stukje achter de politie aan (waarom wij met de camper er achter aan moesten blijft altijd een raadsel, we hadden toch gewoon mee kunnen rijden) en gaan dan weer naar onze plek op het grote terrein midden in Entremoz.

We lopen naar het kasteel en zoeken later een terrasje in de zon. Dit terrasje blijkt achter de camper te zijn. We drinken er een pilsje en gaan daarna de camper in.

Van Eric ontvangen we 8 RAR-betanden met een verrassing. We pakken de bestanden uit  en er komt een complete film uit die Eric, samen met Barry en Sacha, heeft gemaakt. Op muziek van “Het Dorp” hebben ze een eigen tekst gemaakt en op de achtergrond zien we allerlei foto’s van onze reis. Ieder zingt een couplet en samen zingen ze het refrein. Antoinette en Piet komen niet meer bij van het lachen. Tot tranen in de ogen en buikpijn aan toe. Het was geweldig zo mooi. En de naam ven de bestanden! VERRASSING. Nou een verrassing is het zeker. We bedanken Eric telefonisch, Barry via Twitter (met direct antwoord terug) en Sacha via de mail en complimenteren haar meteen  met haar mooie rapport.

Het was een enerverende dag vandaag. Het is niet de dertiende dag maar het is wel de dertiende week dat we op reis zijn. En als zo’n pechdag dan afgesloten wordt met zo’n fantastische film dan maakt dat je hele dag weer goed.

In bed liggen we nog na te hikken.

Dag 86, woensdag 7 maart

Plaats Onbekend

Het is onbewolkt en zonnig. Hoera we zijn weer terug bij het goede weer. Vannacht zijn er nog twee campers bij gekomen.

Na het ontbijt rijden we naar Guarda. Een behoorlijke plaats in het midden van Portugal, niet ver van de Spaanse grens, en waar velen vanuit Spanje Portugal binnen rijden.

De weg er naar toe is weer fantastisch. We wisten niet dat deze grensstreek zoveel moois te bieden heeft. Het beneemt je af en toe gewoon je adem. We zien: Olijfbomen, kurkeiken, koeien, mimosa, bloeiende brem en grote keien (rotsen). Heel veel rotsblokken die het landschap bepalen. Sommige rotsblokken zijn zo gevormd dat het lijkt alsof het de bovenkant van een olifant of een nijlpaard is. Af en toe denk je dat ze gaan staan en dat je dan veel gas moet geven om ze voor te blijven.

Geweldig allemaal maar moeilijk te omschrijven.

In Fratel bij een sanizuil de tanken geleegd en de schoonwatertank gevuld. Daarna door naar Guarda. Onderweg nog de dieseltank met dure diesel gevuld (€ 1,504 per liter) en in het daar aanwezige restaurant een paar (onsmakelijke) broodjes  gegeten.

In Guarda willen we bij het sportstadion parkeren en de nacht door brengen. Helaas is er geen plaats meer. Alle parkeerplaatsen zijn bezet door personenauto’s. We kijken in het camperboek naar de volgende camperplek en vinden er één bij een busstation. Ook hier is het druk met personenauto’s. We wachten tot we de juiste plek kunnen veroveren en zetten dan de camper daar neer.

Daarna lopen we naar het historisch centrum en bezoeken daar de kathedraal. Deze wordt van binnen net helemaal afgestoft. Raar gezicht. Mannen die op een gammele stellage met een lange stok, met aan het eind van die stok een soort stofdoek, de hele kathedraal van binnen afstoffen.

Als we de kathedraal weer verlaten ziet Antoinette links van de kathedraal op een gevel een reclamebord van een kapper. Volgens Piet is het een bord van voor de jaartelling maar Antoinette gaat naar binnen en de trappen op. Op de eerste etage trek ze bij een deur aan een touw en een vrouw komt haar tegemoet. Inderdaad het is de kapster. Antoinette vraagt of ze geknipt kan worden en twee tellen later zit ze in de stoel waar haar haar wordt gewassen.  Daarna wordt ze pico bello geknipt en geföhnd en betalen we de kapster tien euro voor al haar werkzaamheden. Hoe is het mogelijk voor die prijs. De dame is dan ook ontzettend blij met de drie euro fooi die we haar geven.

We lopen terug naar de camper. Na de prettige ontmoeting bij de kapper gaat ons gezicht nu veel somberder staan. We zien heel duidelijk dat hier in Guarda de crisis heeft toegeslagen. Winkelcentrums met acht tot tien winkels hebben nu nog maar één of twee winkels. De rest staat helemaal leeg. Het centrum van Guarda ziet er ook somber uit. Veel winkels zijn dicht. Van de winkels die nog open zijn houdt bijna de helft uitverkoop. Het is gewoon triest om te zien.

We kopen bij een bakker nog brood en bij een kleine supermarkt halen we nog wat boodschappen.

In de camper kijken we nog wat tv en zoeken in de boeken naar campings in Spanje. Er moet namelijk weer gewassen worden. We vinden een camping vlak bij Salamanca. Dat wordt dan ons reisdoel morgen. Met figuurlijke tranen nemen we dan afscheid van Portugal. We hebben er een fantastische tijd gehad. Het weer was fantastisch, de natuur is mooi en de bevolking is zeer plezierig.

PORTUGAL BEDANKT!

Tot eind van dit jaar. Want dat we terug gaan is zeker.

Dag 87, donderdag 8 maart

Plaats Onbekend

De  zon schijnt maar er zijn ook lichte flarden bewolking. We hebben beiden matig geslapen. Zonder het van elkaar te weten hebben we elkaar deze nacht afgelost. De een heeft in het begin goed geslapen en was de ander wakker. En de ander heeft aan het eind goed geslapen en was de een wakker.

Het ontbijt verloopt ook niet prettig. We staan met de camper tegen een verhoging aan. Mensen lopen hier over naar het busstation toe. Die verhoging is zo hoog dat de mensen precies op je bord kunnen kijken als ze voorbij lopen. We hebben wel eens een prettiger ontbijt genoten.

We verlaten Guarda en om twintig over tien verlaten we Portugal (snik) en rijden we Spanje binnen. De klok moeten we weer 1 uur vooruit zetten. Piet laat zijn horloge en ander klokken staan want eind deze maand moet, in verband met de zomertijd, alles toch weer aangepast worden.

Op de eerste grote parkeerplaats zien we wel 10 nesten met ooievaars. Als we verder rijden zien we veel roofvogels zweven. Ook valt het ons op dat de huizen niet meer wit zijn zoals in Portugal. Het ziet er soms armoedig uit. Maar misschien komt dit door de kleur van de huizen.

Om half één rijden we camping Don Quijote op. Deze camping ligt een kilometer of tien buiten Salamanca bij de plaats Aldealengua.

De camping is bijna verlaten.  Er staan 2 Engelse campers en de man van de eerste camper vertelt ons dat er om vier uur weer iemand aanwezig is. We kunnen dus een plaats uitzoeken. Om vier uur zijn we bij de receptie en bespreken voor twee nachten.

De eerste was  hangt om half zes. Er staat een fris windje en we rekenen er op dat deze was morgen droog is. Ook is er nog zon.

Bij de receptie halen we nog een code om te kunnen internetten. Het is niet goedkoop maar we kunnen er onze emails mee binnen halen en het verslag van week 12 verzenden.

De camping begint intussen aardig bezet te raken. Mensen die onderweg naar huis zijn en mensen die onderweg naar het zuiden zijn maken hier een tussenstop. Net als wij dus. Van een Nederlander horen we dat het in België sneeuwt. Tegen die tijd dat wij er zijn is volgens ons de dooi al ingetreden. Strooien is dan ook overbodig.

’s Avonds blijkt de was al droog te zijn. Snel binnenhalen en netjes opvouwen. Dat scheelt al met strijken.

We zien buiten een enorme kring om de maan. Het zal wel erg koud worden vannacht. Halverwege de avond doen we dan ook de kachel even aan. Ondanks dat we alleen maar hebben gereisd was het een heerlijke dag.

Dag 88, vrijdag 9 maart

Plaats Onbekend

Hoera het is onbewolkt en zonnig. Vannacht was het erg koud. Als we de dakluiken open doen staat het ijs op de dakkoepels.

Het beddengoed gaat nu de wasmachine in. Als het uit de machine komt is het matig schoon. Nog veel zeepresten blijven aan de was hangen.

Om half twee zijn de bedden weer opgemaakt. Dekbedovertrekken zijn niet helemaal schoon (zeepresten) maar het ruikt weer fris.

De rest van de dag doen we het rustig aan. Antoinette leest haar boek en Piet kruipt achter zijn laptop voor de verslagen.

Om 17:00 uur nemen we een portje met een stukje Roquefort kaas.

’s Avonds kijken we tv. Het is niet zo koud als de vorige avond dus de kachel hoeft niet aan. Weinig meegemaakt vandaag en daardoor weinig te melden.

Dag 89, zaterdag 10 maart

Plaats Onbekend

Als we wakker worden zien we de zon met daar voor flarden van wolken.  Het is maar 6 graden in de camper. We doen dus even de kachel aan om de ergste kou te verdrijven.

We rijden naar de uitgang van de camping en rekenen bij de receptie ons verblijf af.

Daarna rijden we enorm veel kilometers om Spanje door te komen. De routes die we rijden zijn niet slecht. We rijden weer door geweldige natuurgebieden en zien veel roofvogels. De eindeloze dorre vlaktes die we vroeger wel eens gezien hebben zijn nu bijna groen. Ook zien we veel bosgebieden en in de verte zien we sneeuw op de bergtoppen liggen.  Er is nu heel veel variatie in landschap.

In Soria gaan we eerst onze boodschappen voorraad aanvullen en daarna zoeken we een overnachtingsplek bij het sportstadion. De officiële camperplek  achter het stadion vinden we wat afgelegen dus parkeren we de camper op een parkeerplaats aan de voorkant van het stadion. Regelmatig komt er een politieauto langs om alles in de gaten te houden. Als het donker is rijden ze zelfs met de blauwe lichten aan. Het geeft ons wel een veilig gevoel.

Er is aardig wat wind gekomen. Met moeite kunnen we tv kijken want de schotel wordt door de wind een beetje heen en weer geschud.

Tegen 24:00 uur gaan we naar bed. Nog nagenietend van een mooie route.

Dag 90, zondag 11 maart

Plaats Onbekend

We worden alle twee om vier uur gewekt door bonken op de camper. Stokstijf blijven we liggen. Na enkele seconden gaat Piet heel voorzichtig het bed uit. Doet heel voorzichtig het verduisteringsgordijn aan de rechterkant van de camper een klein stukje naar beneden en ziet 100 meter verder drie jongens lopen, druk pratend. Verder niets aan de hand. Die jongens hebben volgens ons enorme voorpret gehad. Zien na barbezoek een camper staan en denken: “wat voor geintje kunnen we daar eens mee uithalen”. Heel keurig hebben ze alleen maar met de vlakke hand op de zijkant van de camper geslagen.  Daarna gewoon weer doorgelopen.

We gunnen die jongens deze pret want er is niets ernstigs gebeurt. Antoinette valt weer snel in snurkstand en Piet blijft nog een tijdje wakker liggen.

Als we dan op de normale tijd weer wakker worden is het buiten onbewolkt en zonnig. Ook nu zien we regelmatig de politie surveilleren.

Om half elf verlaten we deze plek voor onze reis naar Calaf. Als we buiten Soria zijn rijden we op een lege autovia. We rijden door een apart mooi gebergte en zien auto’s rijden met ski’s op het dak. Ook zien we velden met amandelbomen die vol in bloei staan.

Voorbij Zaragoza lunchen we bij een groot benzinestation inclusief restaurant e.d. We zijn op tijd hier binnen want na een paar minuten loopt het hier vol met mensen die met een stuk of drie bussen zijn aangekomen. Ook tanken we er diesel.

Richting Calaf is de weg wegens wegwerkzaamheden moeilijk begaanbaar. Hoewel er vandaag niet gewerkt wordt  hebben we er een klein beetje last van.

In Calaf is er bij een benzinestation  een camperplek. De plek is waarschijnlijk vooral bedoeld om er water te lossen en te laden. Zo ook de toilet tank. Wij hoeven geen van allen en gaan er gewoon staan voor de overnachting. Het benzinestation is vrij druk en van de aanwezige wasplaatsen wordt ook druk gebruik gemaakt.

Om 20:00 uur wordt er heel zachtjes aan de deur geklopt.  Wij reageren niet. Even later wordt er weer zachtjes aan de deur geklopt. Ja, je bent in Spanje dus je denkt: wie zou dat zijn. Piet loopt naar de deur en doet hem voorzichtig open. Buiten staat een man. Zonder baard en mijter maar wel met een motor of scooter. De man begint in het rap Spaans het een en ander te vertellen. Wij vragen of hij Engels of Frans spreekt. Een klein beetje Frans.  Met veel gebaren en goed luisteren naar wat de man zegt begrijpen we dat het hier bij het benzinestation een lawaaiige plek is. Hij adviseert ons om in de city, ha het eerste Engelse woordje, te gaan staan omdat het daar veel rustiger is. Hij wil ons wel voorrijden.

We bergen snel alles op, op een paar glazen na, en volgen de man naar de stad.  Onderweg vallen de glazen van het aanrecht en één glas is totaal aan gruzelementen.

Na 1 keer rechts en 1 keer links komen we op de plek die de man bedoeld. Het is inderdaad een rustige plek. Er zijn vier parkeerplaatsen en je staat op kleine steentjes. Een soort grind. Wel ligt het vol met hondenpoep.  De man wijst de plek aan en Piet rijdt de stoep/parkeerplaats op. Hierna bedanken we de man waarna hij zijn weg vervolgt en waarschijnlijk naar huis gaat.

We hebben deze route vanaf Guarda in Portugal gevolgd om niet langs de kust, Costa del Sol, te hoeven rijden. We hadden, wat nu blijkt onterecht, geen hoge pet op van de Spanjaarden.  De man die ons nu de weg heeft gewezen naar een rustige overnachtingsplek heeft alle vooroordelen over Spanjaarden bij ons weggehaald. Hoewel we niet weten wie deze man is en waar hij woont willen we hem toch heel hartelijk bedanken voor de moeite die hij heeft gedaan om ons een rustige overnachtingsplek te bezorgen. Heel Hartelijk Dank meneer, Muchas gracias.

Op het moment dat de Spaanse meneer aan de deur klopte was Piet bezig de tv te installeren. Op deze nieuwe plek gaat Piet er mee door. De hele avond aan het proberen om de tv aan de praat te krijgen. Helaas het lukt niet. Waarschijnlijk is de reciever ontregeld.

We gaan nu op tijd slapen. En omdat het eigenlijk tekst is voor morgen kunnen we nu al verklappen dat we de nacht heerlijk slapen in een heel rustige omgeving. Nogmaals dank.