Dag 42, maandag 23 januari

Plaats Onbekend

De nieuwe week begint vrij goed. Er is een lichte bewolking maar de zon heeft toch de overhand. We blijven hier nog een paar dagen. Het uitzicht is hier goed en het is hier nog heerlijk rustig. Verhalen van andere camperaars geven aan dat het richting Spanje vrij druk is.

Omdat we blijven moeten we wel het een en ander ondernemen. Ons grootste probleem is dat we bijna door onze watervoorraad in de grote tank heen zijn. Hier kan 100 liter in maar dat raakt natuurlijk een keer op. We gebruiken dit water alleen voor het reinigen van de mens. Voor koffie, koken enz. gebruiken we 5 liter tanken (plastic) die we bij een supermarkt aanschaffen. Voor 49 eurocent is dat niet te duur.

Eerst legen we de toilettank en vuilwatertank in een daarvoor bestemde put. We hebben een tankstation gezien waar je voor 1 euro je 100 ltr. tank kan vullen. Maar ja als je hier weg rijdt ben je wel je plekje kwijt. We gokken het er op en gaan water halen. Als we terug komen is onze plek nog vrij en zetten de camper weer naast de Flair die op te punt staat om weg te gaan. We babbelen nog wat met de Flair meneer en nemen afscheid. Wie weet, komen we elkaar nog tig keer tegen.

De ruimte die nu rechts van ons is ontstaan is vrij groot. We verplaatsen de camper helemaal naar rechts tegen het gras aan. Niemand kan aan de rechterkant nog naast ons komen en wij hebben nu een prachtig uitzicht. Het is nu stil op de camperplek.

Contact met free Wifi gaat slecht. Er is geen doorkomen aan. Het duurt minuten voordat er een pagina open is. De pagina daarna duurt nog langer.

We gaan een eind lopen en halen wat boodschappen bij een supermarkt. Als we tegen vieren weer bij de camper komen zijn er een stuk of acht campers bij gekomen en staat het behoorlijk vol.

Er komt ook nog een grote Hymer met een Nederlands kenteken. De man is alleen en we raken aan de praat. Joop, zo stelt hij zich voor, heeft de Hymer zelf uit Duitsland geïmporteerd. We wisselen nog wat ervaringen uit over aggregaat, zonnepanelen, Efoy en internet-verbindingen. Joop gebruikt een bepaald systeem op zijn mobile met een Portugese telefoonkaart. Kan zo dagelijks internetten zoveel hij wil en waar hij ook staat. De kosten zijn dan een euro per uur. Wij vertellen Joop van onze antenneversterker van Alva. Joop schrijft meteen wat gegevens op om zich in Nederland er verder in te verdiepen. Leerzaam al die ervaringen uitwisselen.

De Nederlands sprekende camperaars hebben het aan het eind van deze middag hoofdzakelijk over Free Wifi en allerlei andere verbinding. Een Belgisch echtpaar heeft het zelfde Alva-systeem als wij hebben en even verderop zit een Nederlands echtpaar op een muurtje bij het Italiaanse restaurant hun mail binnen te halen.

Als je ergens een paar dagen staat leer je de directe omgeving wat beter kennen en worden er niet zo veel foto’s meer gemaakt. Ook valt er dan niet zoveel te vertellen (schrijven). Je ziet immers steeds dezelfde kerk, forteza, rotonde of wat dan ook. Dat we in het begin van deze dag schrijven over tanken legen en vullen hebben we gedaan om ook de minder leuke kant van het camperen te laten zien.

Gelukkig komt dit gemiddeld maar één keer per week voor.

De hele dag is het licht bewolkt geweest en tegen de avond neemt deze bewolking toe. Hierdoor zien we vandaag geen zonsondergang. Er zullen er toch nog vele volgen.

Na het eten bellen we wat familieleden en brengen de avond al lezend en puzzelend door. Zo heerlijk rustig, Ja ja.

Dag 43, dinsdag 24 januari

Plaats Onbekend

Voor de tweede dag is het licht bewolkt en zonnig. Vooral dat laatste is voor ons wel prettig.

Vannacht heeft een mug ons beiden te grazen gehad. We werden allebei wakker van de jeuk. Heel stil hebben we afgesproken om de mug ook te grazen te nemen. Wij heel stil het bed uit. Richting keuken om ons moordwapen te pakken, een vaatdoekje, en Piet achter Antoinette aan om de boosdoener te zoeken. Plots ziet Piet hem op het plafond zitten en wijst met zijn vinger, vanachter Antoinette, richting mug. Piet dus nog steeds achter de rug van Antoinette. Op hun tenen gaan ze voorwaarts. Antoinette ziet de mug nu ook, haalt uit en slaat met de vaatdoek het hele beestje aan gruzelementen. Bloedspetters op het plafond van de camper. Na vijf minuten komt het team van “Silent Witness” binnen.

Ha ha ha ha, leuk hè. Maar we hadden de mug wel te pakken en

konden heerlijk verder slapen.

Na het ontbijt lopen we, naar de bij de Forteza gelegen parkeerplaats. Een enorme parkeerplaats waar wel 50 campers mogen staan. Er staan er een stuk of tien. We maken een gezellig praatje met een Engels echtpaar en lopen daarna richting Praia do Tonel. Als we bij Praia do Tonel bij het strand komen zien we in zee een rots dat veel weg heeft van een leeuw of hond. Piet gaat het strand op om andere rotsen vanaf daar wat beter te bekijken. Het is alsof je op een heel andere planeet bent. Indrukwekkend mooi.

Om bij de Praia te komen moesten we een eind naar beneden. Nu moeten we weer omhoog wat een hele klim is. We gaan niet dezelfde weg terug en via een ander pad komen we weer in de bewoonde wereld terecht. Aan de overkant van de weg zien we een enorme shop met Portugees aardewerk. We kopen 2 Portugese buitenlampjes en een tegeltje. Spot goedkoop! Nu nog heel thuis zien te krijgen.

Het wordt op de camperplek waar we staan nu behoorlijk vol. Het is ook een mooie plek en iedereen wil hier natuurlijk staan. Zelfs van het grote parkeerterrein komen ze naar hier.

Om 15:00 uur gaan we naar het café.  Deels om een biertje te drinken maar vooral om te internetten. Het verloopt allemaal vlot.   We verzenden de weekverslagen, sturen kaarten via Greetz en handelen nog wat financiële zaken af. Een goede verbinding, zoals in het café, is toch onontbeerlijk. Elke internetpagina die je oproept komt in no-time op je scherm. Sommige mails die we verstuurden hadden een bijlage van ± 5Mb en die waren weg voor je er erg in had.

Nadat alles afgehandeld is eten we nog iets in het café en keren dan terug naar de camper. Het is behoorlijk bewolkt en de wind voelt koud aan. Weer geen zonsondergang. Aan het eind van de rustige avond gaan we zelf onder………………. maar dan onder de wol.

Dag 44, woensdag 25 januari

Plaats Onbekend

Niet licht bewolkt maar half bewolkt en weer wat zon. In de verte hoor je het af en toe rommelen. Onweer?

Met Joop drinken we bij ons in de camper koffie en praten over het werk wat achter ons maar ook achter Joop ligt. Joop vertelt ook beknopt over al zijn reizen en dat zijn er nogal wat. Na de koffie nemen we afscheid want Joop gaat naar Aljezur en wij lopen naar de Intermarché voor wat boodschappen. Met een kleine omweg komen we na een uur weer bij de camper.

Na de lunch probeert Piet nog even een internetverbinding uit en zowaar het lukt allemaal. Nog sneller dan in het café vliegen de Mb’s richting Nederland. Alle verslagen, tot en met week 6, zijn nu verstuurd.

We vinden het heerlijk om te wandelen dus trekken we na het internetten weer op uit om een fikse wandeling te maken. We komen nu door diverse wijken waar we nog niet eerder zijn geweest. Zigzaggen een beetje door de wijken en na twee uur wandelen vinden we het weer genoeg voor vandaag.

Het is bijna de hele dag bewolkt dus geen zon. Bij een farmacie zien we dat het 18º C. is. Door de wind voelt het iets kouder aan maar voor het wandelen was het heerlijk weer.

Als we om 17:00 uur in de camper zijn zien we de bewolking veranderen. Tegen 18:00 uur zien we, vanuit de camper,  na een paar dagen weer een prachtige zonsondergang.

Antoinette gaat vroeg naar bed vanavond. Zouden we te veel gewandeld hebben vandaag?

Als Piet de laptop aan doet gaat het rode lampje van de oplader branden. Oei, stroom te kort. De zonnepanelen hebben door de bewolking niet veel zonlicht gehad vandaag. Piet zet de Efoy (stroomopwekker) aan en na enkele minuten gaat het lampje weer uit. Hij hoeft dus niet in het donker te zitten vanavond.

Het is kwart over twaalf. Hoort deze tekst nu nog bij de woensdag of moet deze tekst nu bij de donderdag geschreven worden? Daar gaat Piet eens een lekker nachtje over slapen. Welterusten!

Dag 45, donderdag 26 januari

Plaats Onbekend

De tekst van kwart over twaalf staat nog bij de woensdag en we vinden dat het daar maar moet blijven staan.

Antoinette is weer helemaal opgeknapt en we besluiten om vandaag maar weer te gaan verkassen. We hebben hier precies een week gestaan. En we hebben hier genoten. We doen de dagelijkse werkzaamheden en schudden nog een keer extra het bed op.

Op deze licht bewolkte maar zonnige dag is ons einddoel Salema. Een kleine 20 km. verder. Om er te komen rijden we via Vila do Bispo en omdat we daar toch zijn halen we wat boodschappen bij de Lidl. We zijn niet de enige camperaar die hier boodschappen doet. Op een gegeven moment staan hier wel 8 campers. Zo ook een TEC-camper die op dezelfde parkeerplaats stond als wij in Sagres. Alleen wij rijden door en hij heeft met kleine jerrycans, een tafeltje, een stoel en een paar emmers zijn plek in Sagres gemarkeerd. En dat op een openbare gedoogplek.

Als de boodschappen binnen zijn gaan we naar Praia Boca do Rio in Salema. Als we aankomen staan er al een stuk of 15 campers. We kunnen een plaats uit zoeken direct aan zee en dat doen we.

Als we rond kijken zien we dat er campers en/of busjes bij staan die zo oud zijn dat ze in Nederland niet op de weg mogen komen. Ook valt het ons op dat er diverse mensen, jonge maar ook wat oudere, in het hippietijdperk zijn blijven steken. Er is een camper uit Engeland, echtpaar met een klein kind van ± anderhalf jaar, zij bezitten een camper dat volgens ons eerst zo’n geldwagen van Brink is geweest. Zelf helemaal verbouwd tot camper compleet met houtkachel.

De zonnepanelen van de oudere campers worden achter de voorramen gezet of op het dak, gericht naar de zon zodat de zon er vol op kan schijnen.  Er zijn ook campers die hebben hun ruitenwissers verpakt. Met een dun kokertje karton of met schuimrubber dat normaal over een verwarmingsbuizen wordt geschoven. Maar hier vooral tegen het uitdrogen.

Er staan hier veel alleenstaande mensen, mannen maar ook wel vrouwen. De alleenstaande mannen komen hoofdzakelijk uit Engeland.

Uit bijna elke camper komen één of twee kleine honden en/of een poes. Wij zijn een van de weinigen die rondrijden zonder huisdier. Zelf hebben we wel gedacht aan een vissenkom maar tijdens het rijden klotst het water er overheen en wordt de camper binnen nat. Hebben we dus niet gedaan. Antoinette wil de vissen ook niet uitlaten.

De verscheidenheid aan mensen met hun manieren van reizen en leven kunnen we zo van genieten dat we dit nu even met jullie wilden delen.

De plek zelf is weer een klein paradijsje. Het is een kleine baai met zand en kiezelstenen. Zowel links als rechts een rotspartij en achter ons een vlak achterland met een riviertje. Juist, de Boca do Rio.

De middag brengen we door met …… zonnen. Hoewel de wind vrij fris is, is het net vol te houden. We beklimmen, nou beklimmen we lopen over een zandpad naar boven, de rots aan de rechterkant van de camper en komen via een brede onverharde weg weer terug op de camperplek.

Als we nog even in de zon willen zitten merken we dat het vrij koud is geworden. Er hangt ook een sluier voor de zon die veel warmte tegen houdt. Veel mensen gaan naar binnen en enkele mannen gaan vissen. Nog nooit gezien dat zij aan het strand een vis hebben gevangen. Ook nu niet.

We zien de zon niet ondergaan. Maar even later wordt het luchtruim zo mooi rood verlicht dat het veel op een ondergaande zon lijk.

Na het eten brengen we de avond door met Fado muziek waar we een aantal cd’s van mee hebben. Heerlijk luisteren naar de muziek. Buiten doodstil met alleen het geluid van de branding, zo’n 10 mtr. van je camper. Als we door een luik even naar buiten willen kijken is het pikke donker. Maar dan ook echt pikke donker.

De muziek zwelt soms aan en neemt soms af. De melancholie in de stemmen van o.a. Amalia Roderiques, Dolce Pontes, Cristina Branco en vele anderen ontroeren ons af en toe. En met deze klanken nog in het hoofd gaan we heerlijk slapen.

Dag 46, vrijdag 27 januari

Plaats Onbekend

Het is licht bewolkt. De zon schijnt volop. Er is meer wind want de branding kunnen we goed horen. We lagen gisteravond net op bed toen er een lichte regenbui overdreef. Er is nu niets meer van terug te zien.

Rond 10 uur vertrekken we naar Alvor. Onderweg zien we steeds meer amandelbomen in bloei staan. In Alvor nemen we een verkeerde afslag. Op het scherm van de navigator is niet goed te zien welke afslag we moeten nemen. De aangevende dame is ook traag met het geven van de instructies. We komen dus in het centrum van Alvor en natuurlijk zijn hier ook veel smalle straatjes. Veel mensen kijken ons verontwaardigd aan. “Wat moet je hier met zo’n grote kar”, zie je ze denken. Maar het verloopt allemaal goed. Totdat we bij de mercado municipal komen. Daar staan een paar auto’s geparkeerd waar niet geparkeerd mag worden. Antoinette voelt al weer nattigheid. Ze gaat de camper uit om aanwijzingen te geven. Op dat moment komt de eigenaresse van de auto, die voor ons de weg blokkeert, aan en rijdt er mee weg. Met nog wat aanwijzingen van Antoinette komen we weer in de ruime straten terecht.

Als we doorrijden komen we bij een groot onverhard terrein waar al een aantal campers staan. Verderop tussen rijtjes met palmbomen staan ook een aantal campers. We kiezen de voor het laatste en zoeken een geweldige plek uit. Er staan hier wat Belgen en Nederlanders. Bij navraag blijkt dat we hier geen water kunnen tappen. Andere voorzieningen zijn zoals gebruikelijk. Achter ons is een ommuurd voetbalterrein.

We lopen door het stadje. Winkeltjes, souvenirshops en veel eet- en drink gelegenheden. Het doet gezellig aan. We lopen naar de haven en eten daar sardientjes waar we een klein flesje Vinho Branco bij drinken. Na de lunch reserveren we bij een andere gelegenheid plaatsen voor een fado-avond. Aanvang 19:30 uur.

Als we om 19:15 uur richting restaurant lopen zeggen we tegen elkaar: “we zullen wel de enige gasten zijn vanavond”. Het is buiten koud en er staat een koude bijna gure wind.

Als we het restaurant binnen komen zit het bijna vol. Zeker 90% is Nederlands. Wij krijgen een tafel vlak bij het “podium”. We bestellen cataplana en een fles Vinho Branco.

Om half negen begint het fadogebeuren. 2 gitaristen en een zangeres. 1 gitarist, Raimundo Seixas, bespeeld een bijzondere gitaar. Hij opent de avond instrumuntaal. Als daarna de zangeres, Helena Silva optreedt is iedereen muisstil. Wat een bijzondere stem heeft deze dame. Zo mooi. Eigenlijk niet te omschrijven.

Na een paar nummers houden de muzikanten een pauze. In een van die pauzes komen ze langs met hun cd’s. We kopen van de zangeres en van de gitarist een cd.

Achter ons zitten twee heren en een dame. Het zijn een echtpaar en een broer van de dame. Het echtpaar komt uit Australië en de broer komt uit Portugal. De dame is van origine ook Portugees maar woont al van jongs af aan in Australië.  We hebben leuke gesprekken met ze en Antoinette krijg een briefje met daarop hun e-mailadres enz.

Als de fadozangeres weer haar nummers brengt, kondigt zij onverwachts nog een tweede zangeres aan, Vanessa Farreira. Het is nog een jong “meisje” die qua stem niet onder doet voor Helena. Ze zingen samen de prachtigste fadoduetten.

Tegen half één lopen we naar de camper. De wind is gaan liggen en het is nu lang zo koud niet als aan het begin van de avond.

In de camper zetten we een pasgekochte cd aan en nemen nog een glaasje whisky. We kijken terug op een gezellige avond en net als gisteravond vallen we met de muziek op de achtergrond in slaap.

Dag 47, zaterdag 28 januari

Plaats Onbekend

Na zo’n sprankelende avond staan we laat op. Het geeft niet dat we laat opstaan want we hebben geen afspraken vandaag (hum, andere dagen ook niet). Maar gelukkig het is weer zonnig weer en onbewolkt.

Na het ontbijt lopen we naar Pingo Doce, Portugese supermarkt, voor wat broodjes. Pigo Doce is aan de andere kant van Alvor en met een omweg komen we daar aan. Terug naar de camper lopen we recht door het stadje heen en komen dan veel sneller bij de camper. Al met al hebben we toch een uur gelopen.

Na de lunch lopen we de duinen in. Het is heel bijzonder hier. Je kunt hier alleen over aangelegde wandelpaden lopen die 30 tot 40 cm. of meer boven de duingrond loopt. Het ziet er keurig verzorgd uit. De paden bestaan hoofdzakelijk uit vlonderhout. Ruim anderhalve meter breed en met een totale lengte, inclusief zijpaden, van wel een enkele km’s.

Afgelopen zomer hebben wij achter in de tuin een vlonder aan laten leggen. We weten wat dat kostte. Deze paden hier moeten kapitalen gekost hebben. Volgens ons is het wel voor het behoud van het duin gebied. Niemand komt nu buiten de paden en alle levende dieren in dit gebied worden niet of nauwelijks gestoord.

We lopen tot aan de monding van de haven. Nogmaals, het is een prachtig gebied. Het terug lopen gaat wat moeilijker. De voeten zijn aardig vermoeid geraakt. We voelen ons net een stel “ouwe knarren”. Tot kwart voor vijf zitten we nog buiten in de zon. Heerlijk bijkomen zo. We gaan naar binnen omdat het weer fris wordt.

Piet belt even met Eric. Het is hier half zes dus in Nederland half zeven. Als Piet Eric laat weten dat er hier een parasailer daalt en een vliegtuigje heel laag overvliegt, raakt verderop bijna de daar geparkeerde campers, is Eric verbaast dat we dat nog kunnen zien want in Nederland is het al helemaal donker. We kunnen het ons haast niet voorstellen.

Na het eten kijken we TV. Daarna gaat Antoinette vroeg naar bed. Als Piet om twaalf uur naar bed gaat is het in de camper 14º C. Temperatuur is dus aardig gezakt. De dekbedden zijn heerlijk warm.

Dag 48, zondag 29 januari

Plaats Onbekend

HOERA, kleindochter Sacha is jarig. Ze wordt vandaag 11 jaar. Jammer dat we er niet bij kunnen zijn. We hadden wel al het een en ander voor haar geregeld, via Eric, en hebben via Greetz.nl ook nog een grote kaart gestuurd.

Het is weer onbewolkt en volop zon. Het was een koude nacht.

Na ons ochtendritueel gaat Antoinette naar de haven om e-mails en twitters binnen te halen op haar Iphone. Piet stort zich op het verslag. Het ziet er naar uit dat we vandaag een rustdag houden. Echt een dag van: niks moet, mag wel, maar willen we dat?

Zo langzamerhand begint het wisselen van de campers weer. Er gaan er een paar weg en er komen een paar anderen voor terug. Gisteren was dat wisselen rustiger. Het is nu ook drukker met personenauto’s.

Deels voor het strand en deels voor het voetballen.

Antoinette gaat buiten in de zon zitten en Piet houdt zich bezig met de foto’s voor het verslag. Rond half vier gaan we over de mooie houten vlonderpaden nog een uurtje lopen. Het is er erg druk. De Portugezen gebruiken deze zondag om met elkaar te wandelen en te lunchen.

Tijdens de wandeling lopen we het echtpaar van de Frankia voorbij, we zagen ze voor het laatst in Aveiro. Staan even te praten met een ouder Canadees echtpaar dat in Portimâo voor drie weken een appartement heeft gehuurd. De vrouw in een rolstoel en de man, een oud Canadese strijder, duwt haar zonder problemen voort. Ze zijn blij nu hier te zijn en genieten van het weer. In Canada ligt er sneeuw.

Weers bij de camper zetten we de stoelen buiten en drinken een glaasje wijn in de zon.

De avond brengen we door met tv kijken, lezen en puzzelen. De Efoy moet aan omdat er te weinig stroom is en de kachel gaat aan omdat er te weinig warmte is. We luisteren nog wat fadomuziek en na zo’n rustige dag kruipen we weer voldaan onder het dekbed.