Dag 21, maandag 24 juni

Sodankylä

Eindelijk, een strak blauwe hemel. Dagen al niet meer gezien. De temperatuur loopt ook flink op. En dat is natuurlijk de reden dat we vroeg uit de veren komen.

Als we de camping afrijden is het in de camper al 27,2ᴼ C. We rijden Sodankylä binnen en zien meteen links het kerkje dat we gisteren niet konden vinden. Het is van boven tot onder met teer behandeld en daardoor erg donker. Tussen de bomen door is het daarom moeilijk te aanschouwen.

We gaan het kerkje in en vinden het erg sober van binnen. We weten niet of het nog als kerk gebruikt wordt, wel weten we dat het uit 1689 stamt.

Van het kerkje lopen we naar het standbeeld van een Lapse jongen met een rendier. We vinden het een mooi beeld. De teerlucht doet je denken aan vroeger als de viskaren opnieuw geteerd werden of de netten getaand.

Via de E75/4 verlaten we Sodankylä in noordelijke richting. Na een kilometer of zeven zien we rechts aan een meer een grote onverharde parkeerplaats compleet met strand. Er staat 1 camper waarvan de “bewoners” net uit het water komen.

Via Ivola gaan we richting Inari. Onderweg zien we een dame op de fiets, krom gebogen over haar stuur, zich zelf een weg baant naar het noorden. Achter haar, in een fietskar, zit een wit hondje en ligt er de rest van haar bagage. Er steekt ook nog een vlaggetje omhoog. De Franse.

In Tankavaara stoppen we bij het goudmuseum. Hier zijn ook mooie wandelroutes te maken.

Als we door Saariselkä rijden zien we dat de meeste huizen nog van hout zijn. Volgens ons zijn ze van het begin van de vorige eeuw. De huizen worden bewoond door de Samen.

Voorbij Saariselkä zien we een enorme kudde rendieren de weg oversteken. We stoppen en maken foto’s. De Finnen, die dit waarschijnlijk dagelijks meemaken, rijden langzaam de kudde in waardoor de rendieren opzij gaan. Als we uitgefotografeerd zijn gaan ook wij langzaam de kudde in, gevolgd door de toeristen achter ons.

Was de E75/4 vanaf Zweden erg saai, dit gedeelte van de E75/4 rijdt fantastisch. Het is een prachtig heuvelachtig gebied waar sparren de boventoon voeren. Kleine spiegelgladde meertjes zijn prachtig nu de zon schijnt. Veel beren leven in dit gebied.

We rijden Ivola door en zien dat het 28ᴼ C. is. Op het laatste deel naar Inari zien we nog een rendier langs de weg en 1 die water drinkt bij een meer.

In Inari mag je niet vrij overnachten. Bij elke parkeerplaats staat een bordje dat het verboden is te kamperen. We rijden door en komen op een onverharde weg hoog boven de meren. Ook hier geen overnachtingsplek te vinden. Rijden weer terug richting Inari en gaan via weg 971 richting Kirkenes in Noorwegen.

We vinden niets en nemen dan toch maar weer een camping, vlak voor Partakko.

Naam van de camping: Hietajoen Leirintä en het ligt aan het Inarijärvi meer.

Op deze camping worden we gevangen gehouden door vliegende stekers. Niet zozeer muggen die ons aanvallen maar heel veel steekvliegen (dazen) moeten ons hebben.

Andere campinggasten lopen gewoon over het terrein en schijnen nergens last van te hebben. Wij zijn nu een en al bult.

Twee kruisers worden te water gelaten met ieder tig hengels aan boord. Verderop staan een man met lieslaarzen te vliegvissen. Een andere man staat in het campingkeukentje zijn zojuist gevangen buit te fileren.

Wij houden vanavond de maaltijd simpel. Op een bepaald moment is het 31ᴼ C. in de camper.

We bellen nog even met Henny & Nico en alles in de straat is Pico Bello.

Hier is ook alles goed en om 23:00 uur Finse tijd schijnt de zon nog volop.

Dag 22, dinsdag 25 juni

Partakko

Het is al warm in de camper als we opstaan, 28ᴼ C. De nacht verliep niet zoals de voorgaande nachten. Piet is de hele nacht bezig geweest met krabben van jeukbulten en het vangen van het steekgedierte.

Voor we vertrekken maken we eerst de voorkant van de camper schoon. Die zit vol met dat steekgedierte maar dan zonder leven. Het doet je wel goed dat je al zoveel van die steekdieren gevangen hebt. Tijdens het schoonmaken wordt je toch weer gestoken. We controleren het oliepeil nog even en dat ziet er goed uit.

Om elf uur rijden we via weg 971 naar Kirkenes in Noorwegen. We komen langs honderden meren door het land van duizend meren. Veel rotsen, en moerassen. Mossen en bessenplanten als bodembedekkers. Het is een prachtig gebied. In Näätämo staan bij een benzine station een tiental rendieren. Alsof ze staan te wachten om te tanken. Ze blijven op de zelfde plek staan en lopen een beetje heen hen weer. Ook liggen er een stel tegen een gebouw in de schaduw.

Om tien over half twee (Finse tijd) rijden we Noorwegen binnen. We worden aangehouden door de douane. De eerste keer deze reis. Ze vraagt of we nog alcohol of sigaretten hebben aan te geven. Nee, dat hebben we niet. Nadat de douane ons een prettige vakantie heeft gewenst mogen we doorrijden.

Meteen is te merken, hoe vreemd ook, dat het landschap gelijk anders is. Er zijn geen meren meer, de weg is slecht en het is veel heuvelachtiger.

Bij de kruising van de 971 en de E6 staan in de berm wat auto’s. Wij zetten de camper ook aan de kant. Lopen naar de brug en zien aan de ene kant van de brug een waterval en aan de andere kant van de brug mannen die aan het vliegvissen zijn.

Vlak voor Kirkenes slaan we rechtsaf weg 886 op richting Grense Jakobselv. Deze weg is 54 km. lang en bij het eind kom je bij de Russische grens, De weg is slecht.

Over een paar kilometer is de weg opengebroken waardoor hij haast niet te berijden is. En het gedeelte, bijna 50 km., dat nog wel berijdbaar is, is zo slecht dat je begrijpt waarom de weg in zijn geheel wordt vernieuwd. Het begint te regenen. Soms gaat het heftig maar het zakt ook wel weer af.

Als we helemaal door elkaar geschud bij de Kong Oscar II capel aankomen zetten we de camper op een parkeerplaats. Het weer is ook meteen weer knap en de zon doet zijn best om door de wolken heen te komen.

We lopen eerst richting water en zien daar verderop op een rots de uitkijkpost van de Russen. Bij het water aangekomen zien we een kleine school dolfijnen. Even blijven we nog staan want niet elke dag sta je naar de Barentszzee te turen. We lopen terug richting capel en zien daarboven op een rots de uitkijkpost van de Noren. Er is wel eens geschreven dat de bemanning in beide uitkijkposten daar alleen zitten om naar elkaar te zwaaien o.i.d.

Als we weer terug rijden, we blijven er niet overnachten, is het alweer erg warm. Met moeite konden we in de camper komen want het steekgedierte stond ons op te wachten bij de deur.

Een kilometer of twaalf voor Kirkenes zien we links van de driesprong een grensovergang naar Rusland. Deze weg gaat naar Moermansk.

In Kirkenes zetten we de camper op een parkeerplaats bij het politiebureau. we hebben een prachtig uitzicht op de Bokfjorden.

We lopen nog even het centrum in maar alle winkels gaan al om 16:30 uur dicht.

Om 24:00 uur schijnt de zon nog steeds. Half verscholen achter een donkere wolk en boven een berg zendt hij zijn stralen zo de camper in.

Het was, door al die jeuk, het ontwijken van die steekdieren, de warmte en die hobbelende 54 km. heen en terug, een vermoeiende dag. Maar we hebben heel veel mooie plekken gezien die we niet hadden willen missen.

Dag 23, woensdag 26 juni

Kirkenes

Het was een veilige nacht. De politie kon ons vanuit hun kantoorkamer in de gaten houden. Ze konden ook alles goed bekijken want het werd niet donder vannacht.

Het is licht bewolkt en zonnig. En .... we hebben vannacht geen last van muggen of andere steekdieren gehad.

We lopen Kirkenes in en kopen een Stort Bilatlas Norge en een prepaid simcard om te kunnen internetten. Maar vooral om de site te kunnen uploaden.

Via de E6, die helemaal tot in het zuiden naar Frederikstad loopt, gaan we richting Tana Bru, ons einddoel voor deze dag.

Onderweg zien we dat een aantal grote vlaktes door brand is vernietigd. Het vreemde is dat de stammen en takken nog duidelijke brandplekken tonen maar dat de kruinen al weer mooi groen zien van de bladeren. De weg langs de Varangerfjorden is de moeite waard. We zien ook zoveel prachtige vergezichten dat het onmogelijk is om daar constant foto’s van te maken. En schreven we gisteren dat we geen meren meer zagen, vandaag zien we ze weer volop.

In Tana Bru zetten we de camper op een camperplek. We staan met de voorkant van de camper gericht naar een uitloper van de Tanafjord, de Deatnu/Tana.

Een geweldig uitzicht hebben we. Het lijkt nu wel of het eb is. Vissers staan in het water en op de drooggevallen plekken. Vissers in speciale puntbootjes varen op de motor tegen de stroom in en laten zich daarna met de stroom meedrijven en tegen roeiend om niet te snel te gaan.

Het gebied rond de rivier de Deatnu staat bekend om zijn zalm(vissen), kanovaren, wandelen en paardrijden.

In het centrum zijn een aantal winkels en 2 supermarkten. We lopen een outdoor-shop binnen en verbazen ons wat ze allemaal te koop hebben. Heel veel voor de hengelsport tot instantmaaltijden aan toe, artikelen voor sauna en skiën en ook nog sportkleding. Een medewerkster van de shop vertelt dat er vissers zijn die soms 14 uur achtereen in het water staan te vliegvissen en dan niets vangen. Wij zagen hier in het water ook 2 mannen die er uren hebben gestaan maar niets hebben gevangen.

Het is te fris om buiten te zitten bij de camper. Ook staat er veel wind. We brengen de avond door met lezen en verslag bijwerken.

Dag 24, donderdag 27 juni

Tana Bru

Het is bewolkt. De baai waar we op uitkijken is daardoor minder mooi dan gisteren, maar het blijft een prachtig gezicht.

Bij de sanizuil tanken we een aantal emmers water en wassen daar de camper mee.

Dit is heel erg nodig. De camper lijkt wel grijs/zwart in plaats van wit.

Bij de winkels in Tana Bru uploaden we de site omdat we op de overnachtingsplek te weinig verbinding kunnen krijgen.

Via de E6/E75 rijden we langs de rivier Deatnu/Tana naar Karasjok. Aan de overkant van de rivier zien we Finland liggen. Bij Utsjoki gaan we even de rivier en de grens over om in Finland te tanken. Het scheelt met Noorwegen € 0,21. De diesel in Noorwegen is duur.

We gaan Noorwegen weer in en de E6/E75 op. Meteen krijgen we een onverharde weg. De camper schudt danig heen en weer en de veilige snelheid is 20- tot 25 km. per uur. Als je dan nog 110 km. moet rijden naar Karasjok is dat geen pretje.

Gelukkig houdt het na ongeveer 2 km. op en rijden we weer op normaal asfalt.

In het camperboek van ACSI staat dat er een camperplek is bij het museum van de Samen. Als we het hek doorrijden zien we een melding dat het verboden is op het terrein te kamperen. Op de parkeerplaats staat al een camper en wij zetten de onze er naast. Het is een vreemde, maar wel een mooie, plek op het terrein van het museum. Antoinette gaat binnen vragen of het juist is dat we hier staan.

De dame achter de balie weet dat het museum als camperplek in het boek staat maar het is niet toegestaan hier te overnachten. De museummedewerkster zal ACSI een mail sturen om de melding uit het boek te verwijderen.

We rijden terug naar het centrum en vinden een plek vlakbij de sanizuil. We lopen door het centrum heen. Het is niet veel. Een paar supermarkten en evenzoveel tankstations. Als we weer naar de camper lopen begint het te regenen.

Aan het eind van de middag komen er twee campers naast ons staan. Het zijn Italianen.

Karasjok wordt, net als Tana Bru gisteren, als een behoorlijke plaats weergegeven. Beide steden hebben misschien een grote oppervlakte maar de centrums stellen niet veel voor. De grote supermarkten worden bezocht door de bevolking uit de omgeving. In de kleine dorpen (gehuchten) is nog geen brood te koop. De mensen moeten dus wel naar de grote supermarkten.

De avond brengen we door met lezen, puzzelen en site bijwerken.

Dag 25, vrijdag 28 juni

Karasjok

De zon laat het op de vroege morgen afweten. Er is geen mogelijkheid om door het wolkendek heen te breken. Gelukkig is het wel droog en 17ᴼ C.

We nemen de E6 richting Noordkaap. Waar we precies uitkomen weten we nog niet. We zien wel. De weg is in het begin niet comfortabel. Later heb je daar geen erg meer in omdat de omgeving schitterend is. Het is een genot om langs een fjord te rijden. We zien ook beekjes stromen en na het heuvellandschap komen de bergen, met hier en daar nog wat sneeuw. De berken maken plaats voor naaldbomen. Op diverse plaatsen zijn grazende rendieren en schapen. Sneeuwscooters staan te wachten op een ander seizoen.

We rijden op de E69 langs Smørfjord en komen daarna door de Skarvbergtunnel. Vinden even verder de overnachtingsplek van Ab Koomans in Indre Sortvik. We staan hier even maar vinden het te vroeg om te blijven staan en dan te overnachten. Vervolgen de weg langs schiereiland Repvåg en even voorbij Kåfjord duiken we de Nordkapptunnel in. Deze tunnel is 6870 mtr. lang. Je rijdt 9% naar beneden en later 10% omhoog. De tunnel is vrij donker en vochtig. Ook is de temperatuur laag want de buitenspiegels beslaan.

We zien een motorrijder voor ons rijden. Ook zien we fietsers in deze tunnel. Negen procent naar beneden gaat wel, maar tien procent omhoog in een donkere vochtige tunnel lijkt ons geen pretje. Met auto’s, campers en autobussen langs je zoevend. We vinden het een prestatie hoe deze fietsers het doorzettingsvermogen hebben om de reis naar de Noordkaap te volbrengen. Hulde voor deze fietsers.

Wij rijden in onze camper door, geen kunst natuurlijk, en stoppen in Honningsvåg voor de laatste boodschappen en een volle dieseltank.

Even rijst ons bij de vraag om in deze mooie stad te blijven, maar we zitten nu zo dicht bij de Noordkaap dat we doorrijden.

De hele E69 is een mooie weg om te rijden. Zowel qua asfalt als qua uitzicht. Het laatste deel, vanaf Honningsvåg is helemaal geweldig. Duidelijke heuvels en dalen en vergezichten bepalen de reis. De weg is wel wat smaller dan anders maar 2 voertuig kunnen elkaar makkelijk passeren.

Bij de Noordkaap aangekomen nemen we voor 2 nachten een plaats. 1 nacht kan niet. De prijs is NOK 490,00. Hierin is inbegrepen de plaats, de cinema en het museum. Omgerekend is het € 63,00. Vergeleken met de prijs van de camping in Rovaniemi in Finland valt de prijs mee.

De campers op het onverharde terrein staan in lange rijen. En geloof het of niet, maar iedereen wil vooraan staan. Wij zetten de camper in de tweede rij. Levels onder de wielen aan de bestuurderskant en we kunnen 2 dagen genieten.

We lopen richting Barentszzee en bewonderen de mooie wolkenpartijen daar boven.

Er staat al een flinke wind. We lopen naar de globe. Dit is toch het punt waarvoor je naar de Noordkaap bent gekomen. We maken een tal van foto’s van de globe, foto’s van elkaar bij de globe en door derden foto’s van ons samen bij de globe.

De wind wordt steeds heviger. Als we in de camper komen ruikt het bij de koelkast naar verbrand gas. We doen de winterkleppen voor de koelkastroosters en de stank is verdwenen. Door de toegenomen wind staat de camper te schudden.

Om half elf komt de zon achter de wolken vandaan. De zon lijkt hier wel feller dan in Nederland.

Tegen 24:00 uur loopt iedereen naar de railing en de globe. Wij gaan ook heen en zien dat er inmiddels meer dan 20 autobussen op het terrein. Allemaal om op precies 00:00 uur de zon te zien opkomen.

Het fenomeen is dus dat je de zon ziet op zijn laagste punt om 24:00 uur en weer ziet opkomen op 00:00 uur.

Honderden mensen aanschouwen dit fenomeen en hoewel het lichtelijk bewolkt is, is het duidelijk te zien. Hierna gaan alle autobussen weer richting Honningvåg en de camperaars naar hun camper. Net als de voorgaande nachten blijft het de hele nacht licht.

De wind is echt hevig. We denken aan windkracht 8. De camper schommelt en zo vallen wij in slaap.

Dag 26, zaterdag 29 juni

Noordkaap

Als we wakker worden is het stil om ons heen. De Duitse buurman, die met zijn drie kleinkinderen hier staat, ligt waarschijnlijk nog in diepe slaap. De wind, ja de wind is gaan liggen en de zon schijnt. Het is prachtig weer. Ook is het bijna onbewolkt.

Na het ontbijt bezoeken we opnieuw de wereldbol. Fotograferen dat het een lieve lust is, net als gisteren.

We bezoeken ook de film over de vier jaargetijden op de Noordkaap, bekijken exposities en maken een praatje met een Hollandse mevrouw die hier al voor de 57ᵉ keer is. Mevrouw is member voor het leven en hoeft geen toegang meer te betalen.

Na de lunch houden we een rustige middag. Antoinette leest buiten in de zon haar spannende e-book en Piet werkt binnen aan de website.

Er is nog steeds een stralende zon. Tijdens een kort wandelingetje vertelt een Nederlandse motorrijder dat hij en zijn maat 5 dagen over de rit hebben gedaan. De terugreis kunnen ze in tien dagen doen. Wat moet dat een snelheid zijn geweest. Wij hebben er nu 4 weken opzitten en hebben nog 4 weken om weer naar huis te gaan.

Tegen 20:00 uur is het terrein zo goed als vol. Ruim honderd campers en een paar caravans, meer dan 50 autobussen en dan nog veel motoren. Ook zijn er nu twee tentenkampen opgezet.

23:00 uur gaan we alvast richting wereldbol. Bij de wereldbol is niet te komen, zo druk is het. We zoeken een andere plaats uit om straks de zon op zijn laagste punt te zien. Mensen zitten op meegenomen stoelen al voor een hek het moment suprême af te wachten. We gaan er vlak bij staan. Tientallen mensen lopen heen en weer. Het lijkt wel of iedereen zenuwachtig is. Langzaam begint de lucht zich te vullen met wolken. Ook richting zon.

Om twee minuten voor twaalf heeft iedereen zijn blik gericht op de zon. Heel erg fel omdat er nog net geen wolk voor zit. Om precies 00:00 uur hoor je honderden fototoestellen klikken en vanaf de wereldbol klinkt een kort gejuich.

Hierna gaat een ieder weer naar de bus, camper, caravan, tentje of gewoon weer naar hotel of huis.

In de souvenirshop hangt een foto waarop je vanaf 18:00 uur tot de volgende ochtend 06:00 uur de zon ziet zakken en weer opkomen. Elk uur is er een foto genomen. Het verschijnsel is zo duidelijk te zien. En het is toch een belevenis om dat mee te maken. Waarschijnlijk maar 1 keer in je leven.

Dag 27, zondag 30 juni

Noordkaap

Het weer ziet er niet zo mooi uit als gisteren. De blauwe lucht heeft gezelschap gekregen van een lichte bewolking. Maar het is droog en de temperatuur aangenaam.

We installeren voor het eerst deze reis de Go Pro. Een klein foto/video toestel dat je voor op het dashbord kan plaatsen en zo je hele reis kunt filmen.

Als we buiten het Noordkaap terrein zijn zetten we de Go Pro aan. Tot aan Olderfjord rijden we dezelfde weg terug. Dus ook weer door alle tunnels. Als we de Noordkaaptunnel uitkomen komt er na 500 mtr. plotseling een rendier de weg op. Gelukkig kunnen we dit beestje ontwijken.

De weg Noordkaap Olderfjord is ongeveer 129 km. lang. In Olderfjord slaan we rechts af en gaan dan via de E6 naar Skáidi.

Direct zie je de omgeving veranderen. Het zijn nu grote groene glooiende vlaktes met in de verte besneeuwde bergtoppen. Kleine meertjes en lage begroeiing.

Skáidi is een saai dorp. Misschien 10 huizen en een tankstation met supermarkt. Er is wel een sanistation maar daar maken we geen gebruik van.

Van Skáidi rijden we via weg 94 naar Hammerfest. Inmiddels is het behoorlijk gaan regenen. We rijden langs de Repparfjorden. In Kvalsund rijden we door de Stallo gargo tunnel en bij Skjåholmen door de Skjåholmentunnel. Akkarfjord is een klein dorpje met hier en daar een paar huizen.

Hammerfest, dat lijkt er meer op. Echt een havenstad! We blijven de 94 volgen dwars door de stad en komen vlak voor het einde een soort camperplaats tegen. We vinden deze plek niets en rijden weer terug. Een straat voor de witte kerk gaan we rechts af, langs het politiestation en komen uit op een kade aan het water. Deze kade is een grote parkeerplaats met achterin plaatsen voor 5 campers.

We kijken uit over het Sørøysundet met in het midden de 294 mtr. hoge berg Håja.

Na het eten lopen we in de regen een stuk langs de haven en kijken rond in een cultuurcentrum. Daarna, vanwege het weer, terug naar de camper.

Inmiddels zijn er 3 campers bijgekomen, waaronder een camper uit Oostenrijk. Om 22:00 uur komt de Oostenrijkse man terug van het vissen. Hij heeft een grote en een kleine vis gevangen. Hij maakt de vis meteen schoon en heeft dan een heerlijk maaltje vis voor de komende maa

Het is eindelijk droog en grijs. De meeuwen krijsen en vliegen rondjes. Het werk in de haven aan de overkant gaat gewoon door. Schepen komen en schepen gaan. Alleen de heen en weer taxiboot is niet meer te zien. Die heeft zijn dienst er voor vandaag opzitten. Net als wij.